“อะไรกัน เด็กของผมจะไม่มาสัมภาษณ์วันนี้หรอ” ประธานบริษัทหนุ่มอย่าง ลีออน สก็อต เคนเนดี้ อาจปฏิเสธความผิดหวังไม่ได้สักพัก
เอด้า หว่อง ว่าที่เลขาคนใหม่ที่ลีออนโดนตกจริงจัง ติดธุระบางอย่างที่จะต้องยุติการเจอกับเขา
“คุณลีออนใจเย็นก่อนนะคะ คุณเอด้าแกเป็นนักแสดง แค่สนใจจะร่วมงานกับเราก็มากเกินพอแล้วค่ะ” “ผมตามหาคนแบบเธอมานาน สิบปีแล้วที่ผมแหวกผืนพสุธา และเธอคือจุดหมายปลายทางของผม” แอชลีย์พยักหน้า ก่อนจะก้มหัวและจากไปจากห้องเขาภายในมือที่เต็มไปด้วยเอกสาร
“โถ่เว้ย !” ลีออนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ
…
“ขอบใจนะจอห์น เฝ้าเราตั้งแต่กองยังไม่เลิก” “มันเป็นงานของเราอยู่แล้วเอด้า” จอห์น หนุ่มหล่อผู้ทำการจัดการเบื้องหลังยิ้มแจ้นอย่างดีใจ เขาเป็นหลานของพ่อเอด้า เกิดใกล้ๆกับเอด้าเช่นกัน และแน่นอน เขาตกหลุมรักเธอ
แต่เนื่องด้วยเอด้าเป็นดารา การจะตามจีบจึงเป็นเรื่องอ่อนไหวในวงการบันเทิง “เที่ยงนี้…” “เลิกขอเลย เราต้องไปสัมภาษณ์งานตำแหน่งเลขา” “อุตส่าห์จะชวนไปกินข้าวร้านอาหารจีน” “เรามีนัดแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะ” “อื้ม สบายมาก” ถึงแม้จอห์นจะกลับไปพร้อมกับบัตรลำดับสองไร้เจ้าของเคียงข้าง เขาเองก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ลดละความพยายาม
…
ลีออนเดินงุ่นง่านอยู่ในห้องทำงาน พลางดูนาฬิกาข้อมือเพื่อให้เธอมาเสียที คนๆนั้น ผู้หญิงคนนั้นที่เขาแค่เห็นหน้าตาในเรซูเม่ก็แทบจะร่วงหล่นไปใต้ฟูกเตียงแสนโรแมนติก
“เอด้า…เอด้า หว่อง…เธอคือใครกันนะ…”
“ลีออน” เสียงทุ่มของพี่สาวลากสติเขาให้กลับมาทันที “พี่จิล” “นั่งคุยกับพี่สักหน่อย”
“ฮันนิแกนไม่ดีตรงไหนถึงต้องหาเลขาคนใหม่” คนเด็กหนุ่มกว่ายกกาแฟร้อนขึ้นมาซด “เธอเองก็เป็นเพื่อนสมัยมหาลัยลีออนไม่ใช่หรอ” “ยัยนั่นเงียบเกินไป” “หรือเธอสนองเรื่องบนเตียงแกไม่ได้”
ปึง !
“อย่ามาทำนิสัยแบบนี้นะ” “อะไรที่มันไม่สมควรจะอยู่ ก็สมควรที่จะไป และควรจะไปตอนนี้” “เพราะแบบนี้ไงพ่อถึงตัดหางปล่อยวัดแกน่ะ” “ไอ้เวสเกอร์ตัวซวย”
“ฉันก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกับแกอีก แล้วถ้าฉันเห็นแกไปกะลิ้มกะเหลี่ยเลขาน้องใหม่ที่ชื่อเอด้า แกโดนฉันแน่”
…
“จอห์น เดินสิบนาทีก็ถึงแล้ว ไม่ต้องเอารถมารับเราขนาดนี้หรอก” “เรากลัวเอด้าไม่สวย แต่งหน้ามาเราเองก็ไม่อยากให้หนุ่มคนไหนมองเอด้าเลย” “พูดแบบนี้นี่หมายความเราเป็นแฟนจอห์นหรอ” “ก็เอด้าไม่เคยขอเราอ่ะ เราขอเองแท…-“
กริ๊ง…
“ฮัลโหลค่ะ” “จากบริษัทเกรทไดมอนด์นะคะ คุณเอด้า” “ค่ะ” “วันนี้จะเข้ามาสัมภาษณ์ไหมคะ พอดี…เอ่อ…มีคนอยากเจอคุณมากๆเลยค่ะ” ตามมาพร้อมกับเสียงจิ๊ปากของจิลตามประสาสาวขี้รำคาญ
“แน่นอนค่ะ”
“เยส !”
“เอ่อ…”
“ขอโทษที เสียงสุนัขร้องหากระดูกแทะเล่น”
“กำลังไปนะคะ เราได้พบกันแน่นอนค่ะ”
…
ระหว่างการเดินทางมาที่บริษัท เอด้ามักจะเปิดฟังเพลงรักไปพลางๆ เธอเองก็รู้สึกตกหลุมรักจอห์นไปเสียแล้ว เพราะความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอ เธอเองก็ใกล้ชิดกับจอห์นตั้งแต่เด็ก
เธอยังจำได้เสมอที่ผู้ชายใจดีแกว่งชิงช้าในสนามเด็กเล่น ไกวให้เธอได้มีรอยยิ้มและสนุกสนานในเวลาเดียวกัน
…
“นั่งลง” จิลเอ็ดลีออน “ไม่งั้นจะให้แอชลีย์ฉีกเรซูเม่” “ก็ได้” สาวผมสั้นสีทองบลอนด์เคาะประตูแจ้งเตือนว่ามีคนกำลังเข้ามาเยือน
กริ๊ก…
ประตูเปิด
“สวัสดีค่ะ…เอด้า หว่อง” จากหนุ่มตัวสูงฤทธิ์เยอะ เขากลับถูกเธอสะกดด้วยแววตาและความเซ็กซี่ทะลุแว่นตาสีดำ “คุณคงเป็น…” “ลีออนครับ…ลีออน เคนเนดี้…เชิญนั่งครับคุณหว่อง” “เรียกฉันว่าเอด้าดีกว่านะคะ” จิลแอบขำในความงูๆปลาๆของประธานที่เธอเจอและทำงานมากว่าสิบห้าปี
“เรียนจบที่ไหนมาครับ…คือ…ผมขออนุญาตถาม…” “ฉันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยหางโจวค่ะ” “แล้ว…เคยมีประสบการณ์อะไรมาบ้าง” ในความหมายของลีออน เขาหมายความว่าเธอเคยผ่านมือผู้ชายมารึเปล่า เคยมีอะไรกับใครไหม เคยเดท เคยจูบ เคยโดนจู่โจมเรื่องเพศหรืออะไรแบบนั้นไหม “ไม่ค่ะ ฉันทำงานในวงการ แต่ไม่เคยทำงานเอกสารในบริษัท”
“ฉันเห็นคุณในโฆษณาบ่อยค่ะ คุณมีชื่อเสียงแบบนี้ แฟนคุณต้องหล่อมากแน่เลย” “ฉันยังไม่มีใครนะคะ” “พี่จิล…พี่ออกไปก่อน…” “คิดอะไรของแกลีออน” เขาผลักไสไล่ส่งให้พี่สาวออกไป
…
“อย่างน้อย เราก็อยู่ด้วยกันสองคน จะได้ไม่เกร็ง” สองคนนี้นั่งตรงข้ามกัน “มีอะไรจะถามฉันเพิ่มหรอคะ” “ผมแค่อยากรู้ว่า…” เขาค่อยๆยื่นใบหน้ามาใกล้ๆใบหน้าของเอด้า “ค…คุณลีออน…คุณประธานคะ…”
“กลิ่นน้ำหอมแตะจมูกผมมากเลย” “ขอบคุณค่ะ…” “และสไตล์การแต่งหน้าของคุณก็…เพอร์เฟค…” ลีออนดึงหน้ากลับที่เดิม “ยินดีที่เราได้ร่วมงานกันนะครับ” “เริ่มงานได้วันนี้เลยหรอคะ” “แน่นอน คุณเลขาคนดีของผม”
…
เอด้า หว่อง เดินออกจากห้องพร้อมกับความสงสัยในบุคลิกเจ้านายคนใหม่ของเธอ มือถือแฟ้มใบใหญ่ อีกข้างของมือมีสัญญาที่เพิ่งตกลงเมื่อกี๊
“ธ…เธอ…” นั่นทำให้สาวสวยหยุดเดิน “ฉันฮันนิแกน…” “คุณเรียกฉัน มีอะไรหรอคะ” สมาชิกผิวสีน้ำผึ้งขัดจังหวะการเคลื่อนไหวตัวของเอด้า “ประธานเคนเนดี้น่ะ…อยู่ให้ห่างเขาไว้…ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน” เอด้าเบียดตัวสวนออกไปทันที
“บ้าไปแล้ว…”
…
ติ๊ง…
“หืม ? จอห์น ?” เพราะความฮ็อตของเธอ ทำให้หนุ่มๆต้องตอมเป็นดอกไม้ “ไง คิดว่าจะจัดการกับงานได้ไหม” “งานไม่ใช่ประเด็น แต่เจ้านายเราแปลกไปจากความเป็นจริงไปหน่อย” “เอด้า เขาทำอะไรเธอ” “เขาก็แค่เอาหน้าเข้ามาใกล้เราเกิน” “ให้เราไปจัดการให้ไหม” “จอห์น ไม่ต้อง” “เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายนะ” “อย่าคิดมากสิ ก็แค่นี้เอง”
หลังจากนั้นจอห์นก็ไม่ได้ตอบอะไรเอด้ากลับมาอีกเลย
…
ในช่วงบ่าย
“เจค นายว่าเด็กใหม่คนนั้นจะรอดจากประธานหรอ” “เงียบๆสิเชอร์รี่ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินหมด” สองหน่อแฟนข้าวใหม่ปลามันแอบอยู่หลังประตูห้องทำงานเอด้ากับลีออน
“พวกเธอมาทำอะไรแถวนี้ไม่ทราบ” “งานการมีไม่ทำใช่ไหม ? เฮเลน่าครับ ตัดเงินเดือนเลย” “ค่ะเพียส”
“พ…พี่เฮเลน่า…พี่เพียส…ฉันกับเจคจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ…” นายหัวล้านโดนสาวหน้าหวานลากออกไปจากสถานการณ์แสนคับขัน
“แหม่ น่าฟ้องคุณลีออนจริงๆ” “เด็กสมัยใหม่ก็แบบนี้แหละ” “ชอบตามสืบเรื่องชาวบ้านไม่หยุดไม่หย่อน” เพียสพาเฮเลน่าควงแขน “พอเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าแต่งงานกันแล้วจะมาทำอะไรก็ได้นะคะ” “ก็ผมรักคุณนี่” “ฮึ ฉันก็รักคุณค่ะ”
…
“คริส…นายจะตามตื๊ออีกนานแค่ไหน” “ฉันอยากให้เธอเป็นแม่ของลูกเราได้แล้วนะ เมื่อไหร่เธอจะท้องให้ฉันล่ะ” “งานฉันเยอะ ฉันจะเอาเวลาที่ไหนมาดูลูก” คริสเป็นคนชอบเด็กมาตั้งแต่ไหน สี่ปีแล้วที่ทั้งคู่อยู่ร่วมกันดั่งสามีภรรยาตามกฎหมาย แต่จิลไม่เคยมีเวลาให้คริสเลย ส่วนคริสก็ติดเหล้า เที่ยวเก่ง และสุดท้ายเขาก็สวมแหวนให้เธอที่ริมชายหาด
“กลับบ้านไปก่อนเถอะ” “จิล…” “ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันใหม่” “เธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว” “นายใจเย็นก่อนสิ แค่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาของเรา มันมีหลายปัจจัย” “งั้นก็…ลืมๆเรื่องนี้ไปเถอะ” คริสเดินส่ายหัวกลับที่จอดรถ
…
“พรุ่งนี้คุณต้องไปกับผมที่วอชิงตัน” “ยินดีค่ะ” “แล้วนี่ คุณคิดจะออกจากวงการไหมครับ ถ้าทำงานที่นี่” “คงต้องคุยกับผู้จัดการก่อนค่ะ”
“ลูอิส เข้ามา”
“ค…คุณลีออนรู้จักชื่อเขาได้ไงคะ”
เสียงรองเท้าราคาแพงเดินผ่านประตูแล้วปิดอย่างมีมารยาท
ลีออนยื่นเช็คราคาห้าล้านให้ลูอิส
“สามปีนี้ เอด้าจะไม่ได้รับงานแสดงจากที่ไหน เงินพวกนี้ ฉันขอซื้อตัวเธอ”
- To Be Continue -
Guest
