เมื่อร่างกายนางคือเครื่องบรรณาการ และหยาดน้ำตาคือสุราเลิศรสของเหล่าทรราชย์ 'เฟยเซียน' เทพธิดาผู้สูงศักดิ์จึงถูกย่ำยีจนแหลกสลายภายใต้กามราคะของจักรพรรดิวิปลาส โดยมีสามีสารเลวยืนก้มหัวอยู่หน้าประตูห้องบรรทม!
ท่ามกลางความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน มีเพียง 'มู่หรงเหยียน' บุรุษทมิฬผู้เฝ้ามองนางจากเงามืด เขาไม่ได้เข้ามาเพื่อปลอบประโลมด้วยถ้อยคำหวานหู แต่เขาเข้ามาเพื่อ 'ทวงคืน' ทุกรอยตราที่ชายชั่วเหล่านั้นฝากไว้บนกายนางด้วยรสสวาทที่ดุดันและภักดีจนตัวตาย
"หากพวกมันใช้กามราคะย่ำยีเจ้า... ข้าจะใช้ไฟรักของข้าแผดเผาพวกมันให้สิ้นซาก! แม้ต้องเป็นกบฏซ่อนชู้ หรือบุรุษโฉดในสายตาใคร ข้าก็จะสลักชื่อข้าลงบนใจเจ้า... แทนรอยราคีที่พวกมันทิ้งไว้!"
บทเพลงรักที่บรรเลงด้วยหยาดเลือดและเสียงครางแห่งความเจ็บปวด... สู่บทสรุปของความรักสามเศร้าที่มีบัลลังก์เลือดเป็นเดิมพัน!

