มือหนากระชากเอวบางเข้าหาตัวเองแล้วใช้อีกมือข้างปลดกระดุมเสื้อจนมองเห็นเต้าอวบปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาชอบเต้าขาวอวบของเธอที่สุดไม่ใหญ่จนเกินมือ แต่พอดีมือยิ่งบีบยิ่งมีอารมณ์และเต้างามคู่นี้จะต้องเป็นของเขาตลอดไป
"คุณจะทำอะไรคะ"
"ทำรอย"
ฟันซี่ใหญ่งับลงที่เหนือเต้าอวบแล้วออกแรงกัดจนอิชยาสะดุ้งสุดตัวพยายามใช้มือผลักหัวเขาออกแต่กลับโดนรวบมือเอาไว้ แรงกัดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เจ็บแปลบจนทนไม่ไหว
"หนูเจ็บ ฮือ ๆ ๆ"
ใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ เงยขึ้นมามองเด็กเลี้ยงที่นั่งน้ำตาไหลเอ่อ ลิ้นหนาแลบเลียเลือดที่ติดริมฝีปากพลางละสายตามองไปที่ลาดไหล่ขาวแล้วทำแบบเดียวกันกับหน้าอก ฟันซี่หนากัดลงจนพอใจแล้วค่อย ๆ ประกบจูบที่ริมฝีปากบางให้อิชยาได้ลิ้มรสเลือดจาง ๆ ของตัวเอง
"ไม่ว่าหนูอ้ายจะอยู่ที่ไหนกับใคร แต่หนูอ้ายจะนึกถึงเฮียตลอดไป"
เขามันโรคจิต! รอยยิ้มส่งให้เธอคือรอยยิ้มของคนโรคจิต
อิชยากลัดกระดุมให้อยู่ในรังตามเดิมก่อนจะยกนิ้วปาดน้ำตาแล้วรีบลงรถพลางปลอบใจตัวเองว่า เจ็บครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายเธอจะเป็นอิสระจากปีศาจอย่างเขาโดยสมบูรณ์
แต่ปีศาจที่เธอเรียกเขากลับไม่ได้คิดแบบนั้น เขาชอบที่ได้เป็นคนแรกของเธอ ชอบที่เธอทุรนทุรายแอ่นสะโพกเข้าหาเวลาอยู่ใต้ร่าง ชอบเวลาที่เธอครางหวานขอร้องอ้อนวอนเสมือนเขาเป็นเจ้าชีวิต และที่สำคัญเขาหลับสนิททุกครั้งที่มีเธออยู่ในอ้อมกอด
เขาจะปล่อยนกน้อยปีกสวยให้บินเล่นอย่างอิสระแล้วจากนั้นจะจับกลับมาอยู่ในกรงของเขาตามเดิม ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน มีพี่น้องกี่คน เลี้ยงหมาหรือชอบแมว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกสนใจขึ้นมานิด ๆ อยากรู้แม้กระทั่งว่านอกจากน้ำในตัวของเขาแล้วเธอชอบดื่มน้ำอะไรบ้าง
Guest
