อิงดาวตามจีบใครคนหนึ่งอยู่นาน นานจนคนรอบข้างรู้ นานจนทุกคนเริ่มเป็นห่วง และสุดท้ายเรื่องทั้งหมดก็ไปจบที่ “เปปเปอร์” ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของคนที่เธอตามจีบอยู่
เปปเปอร์ไม่ได้อยากยุ่ง เธอรำคาญเรื่องความรัก รำคาญคนที่จริงจังเกินไป รำคาญความไม่กล้าปฏิเสธและชัดเจนของคนพี่ แต่ก็ปฏิเสธคำขอของพี่ชายไม่ลง เลยยอมช่วยในแบบของตัวเอง ตามวิสัยคนพูดตรง ทำแรง และไม่ถนอมความรู้สึกใคร
อิงดาวโดนปฏิเสธซ้ำๆ โดนทำเหมือนไม่มีค่า จนวันหนึ่งเปปเปอร์บังเอิญเห็นอีกคนร้องไห้เงียบๆ ไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ขอความเห็นใจ อิงดาวแค่พูดว่า เธออยากลองมีใครสักคนที่จริงใจกับเธอสักครั้ง คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เปปเปอร์ตกหลุมรัก แต่มันทำให้เธอหยุดใจร้าย
จากการช่วยเหลือ กลายเป็นการลองคบกัน ไม่ใช่เพราะรัก
แต่เพราะอยากรู้ว่า ความจริงใจแบบนั้นจะพาไปได้ไกลแค่ไหน ทว่าการคบกันระหว่างคนที่จริงใจเกินไปกับคนที่ดื้อรั้นไม่เก่งเรื่องความรู้สึก มันไม่เคยง่าย
ความสัมพันธ์ครั้งนี้เลยไม่ใช่เรื่องของความหวาน แต่คือการเรียนรู้ว่าถ้าจะรักใครสักคนต้องยอมรับทั้งความดื้อ ความผิดพลาด และความกลัวของกันและกันได้หรือเปล่า
และถ้านี่คือบททดสอบของหัวใจ ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายยอมก่อน
