คำโปรย
หญิงสาวอ่อนแอขี้โรคที่ถูกบิดามารดาขายแลกข้าวให้พ่อหม้ายผู้เป็นนายพราน ครั้นนางสิ้นใจจึงทำให้สาวไทยเข้ามาสวมร่าง
“ท่านแม่ขอรับ... ท่านแม่ตื่นแล้ว!” เสียงใส ๆ ของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู
ณิชาหันไปมอง เห็นเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยในชุดปะชุนแก้มมอมแมมยืนถือถ้วยน้ำที่บิ่นแตกด้วยมือน้อย ๆ ที่สั่นเทา นางขมวดคิ้ว
แม่? ฉันยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำนะ!
ปัง!
ประตูไม้ที่จวนจะหลุดมิหลุดแหล่ถูกผลักเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดนายพรานปรากฏขึ้น แผ่นหลังของเขากว้างขวางจนบดบังแสงแดดที่หน้าประตู ในมือนั้นหิ้วกระต่ายป่าที่ยังมีเลือดหยดอยู่
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” เสียงของเขาทุ้มและต่ำฟังดูน่าเกรงขาม
ณิชามองชายตรงหน้า แขนเสื้อที่ถกขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยพละกำลัง ใบหน้าของเขาแม้จะมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หางตาแต่กลับคมคายอย่างประหลาด
โอ้แม่เจ้าโว้ย! หล่อชิบหายเลยวุ้ย!
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตาการของผู้แต่งเท่านั้น ชื่อและสถานที่ล้วนไม่มีอยู่จริง / มีเลือด / มีคำหยาบ / มีภาษาสมัยใหม่ปะปน โดยเฉพาะคำแสลงของไทย
ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น กดติดตาม และคอมเม้นท์ให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
