ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
เป็นนิยายโหลดฟรีที่ไรท์ตั้งใจเขียนให้เป็นของขวัญปีใหม่ให้ทุกคน
หวังว่าจะมีความสุขในการอ่านค่ะ🥰
=======================================
🧡ไร่พรางรัก (ผู้ใหญ่เพชร & ปุยฝ้าย)🧡
เธอ...คือนางร้ายชื่อดังที่หนีเรื่องอื้อฉาวมาพักใจในไร่องุ่นที่ปากช่อง
เขา...คือคนที่เธอเข้าใจว่าเป็นคนงานในไร่แห่งนั้น
เมื่อเธอถูกกล่าวหาว่าแย่งสามีนางเอกดัง
'ปวริศา' นางร้ายสายวีนในละครจึงต้องหลบไปพักใจ
ที่ไร่องุ่น 'เพชรพันล้าน' ของ 'พี่เพชรศรี'
คนที่เป็นเพื่อนสนิทของ 'พี่ชลลี่' ผู้จัดการส่วนตัวที่เป็นสาว LGBTQ+
แต่เพื่อนสนิทคนนั้นไม่ว่างมาจึงบอกว่าจะส่งคนงานในไร่มารับเธอแทน
และเมื่อเธอได้เจอกับคนงานคนนั้น
หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เพราะคนงานในไร่ทั้งหล่อเหลาราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร
แถมเขายังชื่อ 'เพชร' เหมือนกับพี่เพชรศรีคนนั้นอีกด้วย...
🧡โปรยปราย🧡
“สวัสดีค่ะ คุณคือคนงานที่พี่เพชรศรีส่งมาใช่มั้ยคะ”
ประโยคนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบมองเธออย่างประเมินใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวในเสื้อยืดสีพื้น กางเกงยีนรัดรูปผมยาวมัดรวบเป็นหางม้าทะมัดทะแมงพร้อมเดินทาง แววตาไม่ได้ระแวดระวัง ไม่ได้เย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบคนกำลังจะได้ออกเดินทางไกล
เขานิ่งไปชั่วอึดใจก่อนพยักหน้ารับ
“ใช่ครับ”
ปวริศาดูจะโล่งใจขึ้นทันที รอยยิ้มบนใบหน้าขาวจัดสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ดีจังเลยค่ะ เอ่อ...ฉันชื่อฝ้ายนะคะ เป็นน้องสาวของพี่ชลลี่” เธอแนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง
“ครับ ขึ้นรถเถอะ คุณมีกระเป๋าใบเดียวใช่มั้ย”
น้ำเสียงยังคงสั้น ห้วน แต่ไม่ได้แข็งอย่างที่เธอคิด
“ค่ะ มีใบเดียว เอ่อ...ฝ้ายจะยกเองค่ะ”
ปวริศาพยักหน้า ก่อนจะก้มลงยกกระเป๋าเองอย่างตั้งใจแม้จะดูทุลักทุเลไปบ้าง ขณะที่เขายืนดูอยู่ข้างๆ ไม่ได้เข้าไปช่วยราวกับอยากรู้ว่าเธอจะยกเองได้จริงหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้เร่งหรือแสดงท่าทีรำคาญ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็ขึ้นนั่งฝั่งผู้โดยสาร รถออกตัวอย่างนุ่มนวล เส้นทางยามเย็นเริ่มเปลี่ยนจากแสงไฟเมืองเป็นถนนยาวที่มีแสงสีส้มของอาทิตย์ตกทอดยาวสุดขอบฟ้า
บรรยากาศในรถเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ปวริศาจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาอย่างอดไม่ได้
“คุณทำงานที่ไร่นานหรือยังคะ”
“หลายปีแล้ว”
“อ๋อ…” เธอพยักหน้า “งั้นคงรู้จักพี่เพชรศรีดีเลยสิคะ”
เขาเหลือบมองถนนตรงหน้า “ก็พอสมควรครับ”
คำตอบกำกวมแบบนั้นกลับทำให้เธอไม่รู้สึกอึดอัด กลับรู้สึกว่ามันชวนขำเสียมากกว่า
“แล้วคุณชื่ออะไรคะ” เธอถามต่อด้วยน้ำเสียงสดใส
“ผมชื่อ...เพชร”
คำตอบนั้นทำให้ปวริศาหลุดหัวเราะเบาๆ
“เพชรเหรอคะ? อย่าบอกนะว่าคนหมู่บ้านนี้ชื่อซ้ำกันเยอะน่ะ” เธอแอบขำเบาๆ “พี่เพชรศรีก็ชื่อเพชร คุณก็ชื่อเพชรเหมือนกัน”
เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย “มันก็แค่ชื่อธรรมดา ใครๆ ก็ซ้ำกันได้”
“ก็จริงค่ะ สมัยเรียนฝ้ายก็มีเพื่อนที่ชื่อฝ้ายเหมือนกันคนนึง” เธอพูดจริงใจพลางคิดไปถึงเพื่อนคนนั้นที่ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว
เขาไม่ได้ตอบ แต่ไหล่แข็งๆ คล้ายจะผ่อนลงเล็กน้อย
เมื่อรถแล่นออกจากกรุงเทพฯ แสงไฟจากเสาข้างทางค่อยๆ หายไป เหลือเพียงถนนยาวและท้องฟ้าที่เริ่มมืด ปวริศาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน เธอหันมองวิวข้างทาง แล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา
“แล้ว…พี่เพชรศรีเป็นคนยังไงเหรอคะ” เธอถามด้วยความอยากรู้จริงๆ “สวยเหมือนพี่ชลลี่มั้ย”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
“ไม่สวยหรอก”
ปวริศาหัวเราะ “โห แอบนินทาเจ้านาย ระวังโดนไล่ออกนะคะ”
“ไม่กลัว” เขาตอบทันที “คุณเพชรศรีใจดี”
คำพูดนั้นทำให้เธอยิ้มกว้างขึ้น
Guest
