สามีสามขวบกับฮูหยินผู้อ่อนโยน

ความรักในวัยเยาว์ที่ถูกแย่งไปอย่างง่ายดายได้ทำให้ไป๋เสวี่ยหนิงตัดใจไม่คิดมีรัก แต่…….

“เจ้า ๆ….เจ้าแตะเนื้อต้องตัวข้าแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบข้านะ”

บุรุษหนุ่มหน้าตาดีแม้เนื้อตัวจะเปียกโชกกลับมองมาทางไป๋เสวี่ยหนิงด้วยดวงตากลมโตใสแจ๋วเหมือนเด็กสามขวบจนหญิงสาวอดที่จะแปลกใจและลุ่มหลงดวงตากลมคู่นั้นไม่ได้

“คุณชาย….ข้า….”

“ไม่นะ ๆ เจ้า ๆ จะต้องรับผิดชอบอาเป่านะ ท่านแม่บอกว่าสตรีที่แตะต้องตัวเอาเป่าได้คือฮูหยินของอาเป่าเท่านั้น”

เสียงร้องที่ดังและสายตาที่มองมาของผู้คนรอบ ๆ หรือความน่ารักของบุรุษเบื้องหน้ากันแน่ที่ทำให้ไป๋เสวี่ยหนิงหยักหน้ารับอย่างง่ายดาย

ชีวิตของไป๋เสวี่ยหนิงที่น่าเบื่อเริ่มสนุกและมีแต่รอยยิ้มเมื่อมีกู๋อวี่เซวียนเข้ามา แม้ว่าจะมีสิ่งน่ารำคาญกวนใจอยู่เป็นระยะ ๆ บ้างก็ตาม