จบ เหนือสถานะ (วิศวะ x บริหาร)
30
ตอน
7.85K
เข้าชม
21
ถูกใจ
6
ความคิดเห็น
134
เพิ่มลงคลัง
ใครจะไปคิดว่าแค่ใส่แว่นดำถือไม้เท้าก็ถูกยัยเฉิ่มเข้าใจผิดว่าตาบอด แฟชันขนาดนี้มองไม่ออกได้ยังไง

เหนือสถานะ (วิศวะ x บริหาร) 

หนุ่มวิศวเครื่องกลปี 4 ที่มีปมเรื่องแฟนเก่า กับสาวบริหารปี 1 ที่ต้องจากบ้านมาไกลเพื่อทำตามความฝัน บังเอิญเจอกันในสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด แต่เธอกลับคิดว่าเขาเป็นผู้พิการทางสายตาและเขาก็ดันเก็บสมุดบันทึกของเธอได้ แต่เรื่องไม่จบเพียงเท่านี้เพราะเธอดันเป็นน้องในสายรหัสของเพื่อนสนิทเขา ทำให้มีเหตุการณ์ที่ต้องเจอกันบ่อย ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงค่อย ๆ พัฒนาไป เธอช่วยลบล้างความผิดในใจของเขาที่มีต่อรักเก่า ส่วนเขาเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของเธอ 

  

ธีร์ ธีร์ทัศน์ อัศวเกียรติการุณย์ 

วิศวเครื่องกลปี 4 อดีตเคยเจ้าชู้ ชอบเที่ยว ไม่สนใจความรู้สึกของคนที่รัก จนเมื่อเสียเธอไป เขากลับอยากเปลี่ยนตัวเองเพื่อชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้ เขาปิดใจไม่เคยยอมรับใครเข้ามาในชีวิตอีก แต่กลับหวั่นไหวและหัวใจเต้นเร็วกับผู้หญิงที่เข้ามาช่วยเขาไว้อย่างกล้าหาญ แถมความซื่อ ๆ บ้าน ๆ ของเธอ แววตาของเธอ รอยยิ้มของเธอกลับทำให้เขาไม่อาจลบเลือนจากความคิดไปได้ 

  

"ความผิดพลาดในอดีตเป็นสิ่งที่เราย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้ ถึงแผลในอดีตจะยังคงอยู่ แต่เราใช้ปัจจุบันเยียวยาบาดแผลนั้นได้นะคะ" 

  

  

วา วรัญญา ธรรมรงค์ 

สาวต่างจังหวัดบริหารปี 1 ที่ต้องจากบ้านมาไกลเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง ชีวิตนี้มีเพียงเรื่องเรียนและทำงานเท่านั้น แต่ความคิดนั้นกลับแปรเปลี่ยนไปเมื่อมาเจอกับเขา ผู้ชายที่คอยดูแลและเข้าใจความรู้สึกของเธอแม้เพียงเจอกันไม่กี่ครั้ง หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวเพียงแค่ได้เห็นหน้าเขา จากตอนแรกที่ไม่ชอบหน้าแต่ตอนนี้กลับอยากเห็นหนา้เขาทุกวัน 

“ต่อจากนี้ไม่ต้องสนว่าใครจะว่ายังไง ใช้ชีวิตของเธอต่อไป กินให้อิ่ม นอนให้หลับ ทำตามความฝันของเธอต่อไป ส่วนเรื่องไม่ดีพวกนั้นปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง" 

............. 

  

  

“เธอว่าใครเป็นผู้พิการทางสายตา” 

“ก็คุณไง…ไม่ต้องอายหรอกนะคุณ ฉันเข้าใจ” เธอยังคงพูดเป็นกำลังใจให้เขา เพราะไม่อยากให้คิดมาก 

“เธอจะบ้าเหรอไงยัยเฉิ่ม! ฉันว่าเธอเองนั่นแหละที่เป็นผู้พิการทางสายตา” 

“ดูให้เต็มตา…ฉัน ไม่ ได้ ตา บอด”  

“ละ…แล้วใครจะไปรู้ล่ะ! ก็เห็นคุณใส่แว่นดำ ถือไม้เท้าแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องคิดไม่ต่างจากฉันทั้งนั้นนั่นแหละ!”  

“แล้วทีเธอล่ะสภาพมอมเหมือนลูกหมาตกน้ำ ผมกระเซอะกระเซิง มือถือหนังสือวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ ไม่คิดว่าฉันจะคิดว่าเธอเป็นบ้าบ้างเหรอไงห้ะ!” 

.............. 

  

  

🔥คำเตือน🔥 

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของไรท์เท่านั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดๆ ขอความกรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ 

นิยายเรื่องนี้เป็นลิขสิทธิ์ของนักเขียนนามปากกา สวนผักออแกนิก เท่านั้น ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือแก้ไขเนื้อหาใดๆ ทั้งสิ้น ในทุกกรณี 

ฝากกดหัวใจ💗 กดติดตาม เพิ่มเข้าชั้นไว้นะคะจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ๆ ค้าบ 

แสดงเพิ่มเติม

รีวิว (3)

5.0