“ปล่อยนะพี่ผา จะทำอะไร” คนร่างเล็กที่ถูกโยนลงเตียงอย่างแรงทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ สะโพกและเอวเจ็บช่ำจากแรงที่คนตัวหนาเหวี่ยงลงมา
“สั่งสอนเธอไง ไปอยู่ในคุกก็เท่านั้น คนไร้หัวใจอย่างเธอต้องเจอพี่” คนตัวหนาขึ้นคล่อม แต่มีหรือที่คนร่างเล็กจะยอม เธอพยายามขัดขืนทั้งถีบทั้งดิ้นเพื่อเอาตัวรอด
ภูผาประกบริมฝีปากบางจนได้กลิ่นอุ่นของลมหายใจ และรู้สึกชื้นจากรอยน้ำตาของคนที่อยู่ใต้ร่าง
“ร้องไห้ทำไม รังเกียจพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาผละตัวออก ได้ยินเสียงสะอื้นที่ดังมาจากคนร่างเล็ก ความตัดพ้อ ความน้อยใจ ปรี่เขามาเล่นงานเขาอย่างหนัก
“รดาเกลียดพี่ผา รดาไม่มีวันรักคนตาบอด” รดาพูดไปพรางสะอื้นตัวโยน เธอรีบสาวเท้าลงจากเตียง ปาดน้ำตาลวก ๆ
อัพนิยายทุกวัน มีอีบุ๊ค
อ่านฟรีก่อนจะติดเหรียญ❤️
กดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ🌺
