กระหน่ำรักสอนสวาทน้องเมีย [NTR]
เจอกันครั้งแรกเธอกับว่าที่พี่เขยก็เป็นน้ำกับไฟแต่จากทะเลาะกันอยู่ดีๆ
รู้ตัวอีกทีก็นัวกับว่าที่สามีของพี่สาวตัวเองอยู่บนเตียงแล้ว!
ติดใจพี่เผลอไม่ได้เป็นต้องยั่วให้พี่เขยให้กระหน่ำสอนสวาทไม้เว้นวัน!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
“นี่...แฟนใหม่พี่เหรอ?” นิ้วชี้ค้าง มองร่างของพี่สาวกับผู้ชายที่อยู่ข้างๆ พราวฟ้า แทบไม่อยากเชื่อ เธอกะพริบตาปริบๆ ราวกับจะปรับการมองเห็นให้ชัด แต่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไป ซ้ำยังเป็นคนเดียวกับคนที่เคยเป็นแฟนเก่าของเพื่อนเธอ แต่ตอนนี้เขามีสถานะใหม่เป็นแฟนของพี่สาวเธอเอง!
“ใช่ พี่เขาชื่ออาทิตย์เป็นแฟนของพี่ เอานิ้วที่แกชี้ลงแล้วก็ทำตัวให้น่ารักหน่อยยัยฟ้า” ไม่ต้องถามอะไรให้มากความ พราวฟ้าที่ยังไม่หายอึ้ง ได้แต่มองพี่สาวที่คล้องแขนของผู้ชายคนนั้นเดินเข้าบ้าน ผ่านร่างผู้เป็นน้องอย่างเธอไป
จากแฟนเก่าเพื่อน กลายมาเป็นแฟนของพี่สาว ผู้ชายคนนั้นอายุมากกว่าพี่เธอหนึ่งปี แต่เคยคบกับเพื่อนที่อายุเท่ากันกับเธอ ผ่านมาสองปีแล้ว เธออยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่สองกำลังจะขึ้นปีที่สาม เจอเขาครั้งสุดท้ายก็ตอนที่เพื่อนบอกว่ากำลังจะเลิกกับแฟน
ความทรงจำว่าเขาเป็นผู้ชายที่ไม่ดีทำให้เพื่อนเธอเสียใจยังติดตาไม่เลือนหาย พราวฟ้าเลยค่อนข้างรู้สึกไม่ชอบขี้หน้า ยิ่งได้ยินบทสนทนาบนโต๊ะอาหารว่าพี่สาวของเธออยากจะหมั้นหมายกับเขา เรียนจบแล้วค่อยแต่งงาน เธอเลยยิ่งไม่ชอบ และทำตัวเป็นศัตรูกับอีกฝ่ายแบบโจ่งแจ้ง
“พ่อกับแม่รู้หรือยัง?” พี่สาวที่ได้ยินชักสีหน้าทันที ก่อนจะตอบน้องสาวด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ
“ยัง ฉันยังไม่ได้บอก”
“แล้วพี่คิดว่าพ่อแม่จะยอมให้พี่หมั้นกับเขาเหรอ?” มาถึงบทสนทนานี้ ผู้ชายคนนั้นเองก็เริ่มหน้าตึง พี่สาวเธอเลยเอามือแตะลงที่มือของเขา แล้วเอ่ยในสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว และไม่สนว่าใครจะว่าอย่างไร
“ยอมไม่ยอมก็เรื่องของพวกเรา ชีวิตฉัน ฉันจะแต่งกับใครก็ได้” พราวฟ้าที่ได้ยินคำตอบแล้วก็ไม่ซักไซ้เอ่ยถามอะไรอีก พี่สาวเธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หากพูดอะไรไม่เข้าหูเธอคงโดนด่า
เธอกับพี่สาวยิ่งไม่ค่อยสนิทกันอยู่แล้วด้วย ความสัมพันธ์ในครอบครัวระหว่างพวกเราไม่ค่อยดี เธอเป็นลูกติดแม่ที่มาแต่งงานกับพ่อของ มุก ผู้เป็นพี่สาว อีกฝ่ายไม่เคยยอมรับเธอเป็นน้อง มีแต่เธอที่พยายามอยากให้อีกฝ่ายเป็นพี่อยู่ฝ่ายเดียว
เลยค่อนข้างที่จะสังเกตอารมณ์ของอีกฝ่ายตลอดเวลา หากคนพี่ไม่ชอบเธอก็จะไม่ทำในสิ่งที่พี่ไม่ต้องการ แต่การต้องเจอคนที่ไม่ชอบขี้หน้ามาป้วนเปี้ยนข้างกายพี่สาวของเธอแทบทุกวัน จากที่ไม่ชอบก็กลายเป็นเกลียดไปเลย หมอนั้นทำให้พี่สาวเธอหลงรัก พูดเตือนอะไรก็ไม่ฟัง ซ้ำเธอยังถูกพี่ด่าว่ามาสอดเรื่องของคนอื่นอีก
แต่พราวฟ้ายังไม่ยอมแพ้ เธอพยายามขัดขวางการอยู่ใกล้กันของพวกเขาสองคน แกล้งขัดจังหวะบ้าง ทำของร้อนลวกมือผู้ชายคนนั้นบ้าง ใส่ความเขาบ้าง จนอีกฝ่ายที่เงียบมาตลอดก็เริ่มพูดกรอกหูพี่สาว จนเธอถูกพี่สาวด่า
ตอนเธอถูกพี่สาวต่อว่า เธอเห็นกับตาว่าหมอนั้นทำหน้าตาล้อเลียนเธอแบบไหน พอพี่สาวหันหลังไปเขาก็ตีหน้าเศร้าทำตัวเป็นเหยื่อต่อ เธอเกลียดหมอนี้มาก หลังจากวันนั้นพวกเราก็ราวน้ำกับไฟ เธอกันเมื่อไหร่ต้องมีการปะทะคารมและฝีปาก
สลับกันแพ้ชนะ อย่างไม่มีใครยอมใคร จากที่ห่างเหิน ไม่อยากเดินเข้าใกล้ เพื่อความสะใจ บางครั้งพวกเราก็มีการถูกเนื้อต้องตัวกัน แอบจิกหรือตีกันโดยไม่ให้ผู้เป็นพี่เห็น ทุกวันก็มักจะเป็นแบบนั้น ไม่เธอก็เขาจะเป็นคนเปิดศึก
วันนี้พี่สาวของเธอป่วย เขาอาสามาดูแลแฟนสาวที่บ้าน เธอเห็นโอกาสตอนพี่สาวหลับ และเขายกจานข้าวลงมาล้างที่ห้องครัว เข้าไปหาเรื่อง แต่อยู่ดีๆ มือที่ง้างขึ้นเตรียมทุบคนปากมากตรงหน้ามันกลับชะงักกลางอากาศดื้อๆ ร่างกายโอนเอน เวียนศีรษะ ซวนเซจะล้มลง จนเธอต้องรีบจับตู้เย็นเอาไว้
“ฝีมือแก...ใช่ไหม” มองเขา รู้สึกหนักที่เปลือกตา เค้นเสียงถามอีกฝ่าย “ก...แกจะทำอะไรไอ้อาทิตย์” อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ เขากระชากแขนเธอ ออกแรงบีบจนเธอนิ่วหน้า ไม่มีแม้แต่เเรงจะสะบัดแขนออกจากการกอบกุม
เขาไม่ตอบ ชูขวดแก้วขนาดเล็กจิ๋วในมือ ข้างในมีน้ำใสๆ ที่อยู่ภายใน พราวฟ้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ร่างกายเธอไม่ปกติ อาจเป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในมือของคนตรงหน้า สมองประมวลผลทันที เธอถูกเขาวางยาเข้าแล้ว!
“แก..ไอ้อาทิตย์ ไอ้ชาติชั่...!!!” เธอถูกเขาหยุดคำพูดด้วยริมฝีปากหยัก ทำเอาตะลึงจนเบิกตากว้าง อีกฝ่ายไม่รอให้เธอมีสติ เขาดึงร่างของเธอไปยังห้องรับแขกที่อยู่ติดกัน แล้วเหวี่ยงเธอลงที่โซฟา
“ป...ปล่อย!” เอ่ยและผลักวงแขนกว้างที่กักขังร่างเธอเอาไว้ แต่เหมือนกับแรงมด ยิ่งผลักมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายเจ็บมือ เขาไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่เล็กที่มักอวดดีและแข็งกร้าวยามมองมาหากัน คราวนี้มันสั่นระริก สะท้อนความหวาดกลัว เรียกรอยยิ้มร้ายจากอีกฝ่าย มันทั้งสะใจและสะท้อนความต้องการอันล้ำลึกบางอย่างออกมา
“ทำหน้าแบบนี้ กลัวหรือไงพราวฟ้า?”
“ค...ใครจะไปกลัวคนแบบแกกัน” ร่างสั่นราวกับลูกกระต่ายตัวน้อย แต่ยังคงไม่สิ้นความปากดี ว่าที่พี่เขยแสยะยิ้ม เขาตัดสินใจ จากที่จะแกล้งเฉยๆ แต่ปากดีแบบนี้ มันต้องสั่งสอนเสียให้เข็ด เอาให้หลาบจำจนไม่กล้ามาทำตัวดื้อใส่ว่าที่พี่เขยคนนี้อีก!
“แค่นี้ยังไม่กลัว สงสัยต้องจัดของจริงสักหน่อยแล้ว โดนสักทีจำได้จำ” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ลำคอขาวเรื่อยๆ พราวฟ้าพยายามขัดขืน เธอหันหน้าหลีกหนีเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอตกเป็นรอง ร่างสูงจงใจพ่นลมหายใจร้อนปะทะลำคอขาว จนขนเธอลุกเป็นเกลียว
“หลับตาหนีก็ไม่มีประโยชน์หรอก เดี๋ยวก็เสียวจนต้องลืมตาแล้วยัยเด็กดื้อ” พูดข้างหู น้ำเสียงมันช่างก่อกวนหัวใจด้วยโทนกระเส่า ลากลิ้นแกล้งกันที่ลำคอ ฝากความชื้นลามไปทั่วผิว สะท้านไปทั่วร่าง แต่คนร่างเล็กยังคงความดื้อ เธอหลับตาปี๋ ไม่ลืมตาตามที่เขาสบประมาทไว้ ร่างสูงหัวเราะกับปฏิกิริยาที่น่ารักจนเขาอยากแกล้งเธออีก
“สงสัยแค่ที่คอยังไม่พอ ลองดูตรง...เราหน่อยแล้วกันว่าถ้าโดนกินจะยอมลืมตาไหม”
จุ๊บ!
“เฮือก!” อีกฝ่ายเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว จับชายประโปรงของเธอขึ้น จูบซับรุนแรง แม้จะมีสิ่งกีดขวางเป็นกางเกงซับตัวบาง แต่คนที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องอย่างว่าก็ตื่นตระหนกจนเผลอลืมตาขึ้นมา
“ลืมตาแล้วพราวฟ้า” ราวกับรู้อยู่แล้ว เขารีบเอ่ยดักทาง พราวฟ้าที่ยังไม่อยากยอมแพ้เธอเลยแกล้งหลับ ทำเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้รู้สึกเสียวสะท้านอะไร และไม่ได้ลืมตา เปลือกตาของเธอทั้งคู่ยังปิดสนิท
“ลืมบ้าอะไร ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรสักนิด” ได้ยินเขาพึมพำว่า เหรอ แค่สั้นๆ เธอเองก็ยักไหล่ใส่เขา ยังแกล้งหลับตา คิดว่าอีกฝ่ายก็แค่แกล้งกัน เดี๋ยวเขาก็หยุดไปเหมือนทุกที แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด
ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ได้ยินเสียงของอะไรบางอย่างมันเปิดใช้งานอยู่ใกล้ๆ เสียงของมันดัง ตืดดด ลากยาวไม่มีจังหวะที่หยุดลง เธอเลยเปิดเปลือกตาขึ้นมาดูเล็กน้อย
คิดว่าแค่เห็นมันแล้วจะปิดลงทันที แต่ร่างสูงที่รู้ทัน เขารอจังหวะนั้น ก็รีบจดจ่อบางอย่างที่เธอไม่รู้ว่าคืออะไร กดขยี้สัมผัสกันอย่างแรง จนเธอผวาเฮือกยกร่างขึ้นจากโซฟา หลับตาไม่ลง ซ้ำยังหยุดเสียงร้องตัวเองไม่ได้อีกต่างหาก
“อื้อ! หยุด! ย...หยุดสิ” เธอแค่ไม่เคยผ่านมือผู้ชาย แต่ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้อะไรปลุกปั่นอารมณ์กัน ยิ่งเขากลั่นแกล้ง เปิดแรงกระทำเร่งซ้ำๆ อยู่ตรงจุดอ่อนไหวของเธอ ร่างบางดิ้นพล่าน
กระเสือกกระสนหลบหนี แต่เธอที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้ว ยิ่งแทบหนีไม่ได้ ยิ่งดิ้น อีกฝ่ายก็ยิ่งใช่ร่างหนากดทับ ร่างกายเราแนบชิดกัน ใบหน้าหล่อของเขาที่เห็นใกล้ๆ อยู่ตรงหน้าท้องบาง เขามองหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงเพราะอาการหายใจไม่สะดวก ก่อนจะจรดริมฝีปากจูบซับลงไป
“อื้อ!” เรียกเสียงครางหวานหลุดออกมาจากลำคอ พราวฟ้ารู้แล้วว่าเธอกำลังทำสิ่งที่แย่ลงไป เขากำลังได้ใจจากเสียงครางที่ได้ยิน อีกฝ่ายเลยต้องการทำให้เธอส่งเสียงร้องอีก เขากระชากกระดุมชุดนักเรียน
จนสาบเสื้อมันแยกออกจากกันคนละทิศละทาง เผยหน้าท้องแบบราบใต้ร่มผ้าต่อหน้า อีกฝ่ายจ้องมองมันด้วยสายตาโลมเลียที่เธอไม่เคยเห็นเขาทำให้กันมากก่อน ใจสั่นไหวก่อนจะกระตุกหนักกว่าเก่า เมื่อเขาจูบซับตรงแอ่งสะดือ
เป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดลงที่ผิวกายอ่อน รู้สึกวาบหวิวภายในท้อง เหมือนกับมีฝูงอะไรบางอย่างบินว่อนอยู่ภายใน ริมฝีปากหยักมันจูบต่ำลงมาเรื่อยๆ ยิ่งต่ำก็ยิ่งแวะกัดหยอกเย้า
“อ..อื้อ...ย...อย่า...จ...จูบมันนะ...พ...พี่อาทิตย์” เธอยอมพูดดีๆ กับเขาก็เมื่อตอนที่จวนตัว อีกฝ่ายอยู่ใกล้จุดอันตรายเกินไป แต่คำพูดนั้นกลับทำให้สติของอีกฝ่ายขาดพึ่ง เสียงเรียกมันหวานเย้ายวนชวนให้อยากจะได้ยินมันอีก อยากให้เธอเรียกเขาว่าพี่ด้วยน้ำเสียงกระเส่าราวจะขาดใจ ยามเขาขยำสั่งสอนเด็กดื้อปากดีด้วยเรื่องบนเตียง จนเธอเอาแต่ครางเรียกชื่อเขาไม่หยุดซ้ำๆ
“อื้อ พี่อาทิตย์ พ...พี่อาทิตย์...พ...พอแล้ว...ย..หยุดนะ....อื้อ”
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
!!คำเตือน!!
/ เเนว NTR / การจงใจทำให้เกิดสัมพันธ์ต้องห้าม / พี่เขย น้องเมีย /
/ ของเล่นผู้ใหญ่ / บังคับ / Rape /
/ PWP / นิยายเรื่องสั้น /
นิยายเรื่องนี้มีการบรรยายถึงฉากการมีเพศสัมพันธ์อย่างโจ่งแจ้ง
ตัวละคร สถานที่ และการกระทำทุกอย่างไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงสิ่งที่นักเขียนจินตนาการขึ้นมาเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานการเขียนของ
Blue Hestia
ห้ามคัดลอก ดัดแปลง และแก้ไข หรือนำบางส่วนในนิยาย
ออกไปเผยแพร่ไม่ว่าจะด้วยกรณีใดใดทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเจ้าของผลงาน
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2558
หากฝ่าฝืนมีโทษตามที่บัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2558
เน้น PWP เป็นหลัก
Enjoy Reading Kah
Guest
