สักวัน..เราคงได้พบกัน
ชายหญิงวัยรุ่นสี่คนที่เริ่มความสัมพันธ์ดั่งตลกร้าย ได้รู้จักกันในความไม่น่าจะเป็นผ่านวันหัวเราะร่าและน้ำตาริน ผูกพันจนเป็นเพื่อนรัก สิบปีที่ไม่เคยเปลี่ยน เมื่อมีคนเข้ามาใหม่ระหว่างทางเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว.
“แฟนพี่วิษ..แม่
“หา..หนูด้วยเหรอลูก”
“ว้าย..หนูไม่เอาหรอกค่ะ ลูกชายคุณแม่ก็หล่อนะคะ แต่ไปจีบเพื่อนหนูทั้ง ๆ ที่มีอีกคนกำลังท้องอยู่ด้วย”
“ตาไม่ต้องกลัวนะ พวกเราจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนกันไปแบบนี้ตลอดแหละ แล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”
“นะ..พี่ตา พักผ่อน ๆ จะได้แข็งแรง”
“ตามันเข้มแข็งออก มันผ่านมาได้ขนาดนี้ มันเก่งมากนะ พวกแกก็รู้ ครั้งนี้ก็จะเหมือนกัน”
“ก็ที่บ้านมันก็จะมีบรรยากาศแบบ ผัวของเพื่อนเป็นแฟนเก่า แล้วเมียของแฟนเก่า กับแฟนของผัวอะไรแบบนี้ มันจะมองหน้ากันติดเหรอ”
“รู้มั้ย..ว่าคุณทำแบบนี้กับผม คุณตกอยู่ในอันตรายแล้วนะ”
หญิงสาวเอียงตัวออกก่อนที่จะช้อนตาคมขึ้นมอง บอกออกไปด้วยความมั่นใจ
“ถ้าเป็นอย่างนี้ ตานจะไม่ปล่อยคุณจอมไปแล้วนะ”
“ผมยินดีครับ”
คำเตือน!
- มีบทอีโรติก อยู่ในช่วงเวลาที่เหมาะสม ใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีเจตนาพาดพิง บิดเบือน ทำให้เกิดผลกระทบต่ออาชีพ และสถานที่ใด
หวังว่า ‘สักวัน..เราคงได้พบกัน’ จะสร้างความสุขให้นักอ่าน ติดตามเรื่องไปจนถึงตอนสุดท้ายด้วยกันค่ะ
อย่าลืมกดเข้าชั้น+กดหัวใจ+ใส่คอมเมนท์ ให้ด้วยนะคะ
ห้ามกระทำการลอกเลียน ทำซ้ำ ดัดแปลงส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายนี้
โดยไม่ได้รับอนุญาต
ขอฝากเรื่อง ดาวพริ้มโอบม่านเมฆ, ฝุ่นลางฝัน และ นาดี..มีรัก
ทั้งสามเรื่องของ พิมพรม เหมือนกันค่ะ
Guest
