ทะลุมิติอีกทีกลายมาเป็นแม่ลูกสาม

กลิ่นไหม้จางๆ ยังติดปลายจมูกหรืออาจเป็นเพียงภาพหลอนจากวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ ขิมจำได้เพียงเสียงระเบิดสนั่นลั่นร้าน กลิ่นแก๊สที่รั่วมาหลายวันโดยไม่มีใครช่วยเตือน และความฝันที่ยังไปไม่ถึง… ร้านขนมไทยในเมืองหลวงที่เธอวาดไว้นานนับปี

เธอเติบโตในบ้านเด็กกำพร้า ไม่มีใครให้กลับไปหา ไม่มีใครร้องไห้เสียใจ

แต่ขิมเอง… เสียดาย

เสียดายที่ยังไม่ได้เริ่มต้นชีวิตจริงๆ สักที

“…ฮือ… ท่านแม่จะไม่ตื่นจริงๆ เหรอ”

เสียงแผ่วเบาเหมือนลมพัดผ่านแก้วหู ทำให้ขิมขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานร้านขนมของเธอ แต่เป็น เพดานไม้ผุ ๆ ที่พร้อมร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

เธอกะพริบตาถี่ๆ ครั้งหนึ่ง… สองครั้ง…

หัวใจเต้นแรงกว่าเดิมเมื่อพบว่ารอบตัวเธอไม่ได้มีแค่ความเงียบ แต่ยังมี เด็กสามคน ยืนตัวสั่น ดวงตากลมดำมองเธอด้วยความหวาดกลัวปนระแวง

“ท่านแม่” เด็กชายคเอ่ยเบาๆ นัยน์ตาแดงก่ำ

ขิมผงะ

“ห๊ะ!.แม่อะไรของหนู”

เธอเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที แต่กลับเวียนหัวจนเกือบล้มบ้านโทรม… เสื้อขาด… และเด็กสามคนที่ดูเหมือนจะไม่เคยกินอิ่มมานาน

ทั้งหมดนี้ทำให้เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ความฝันแน่นอนหรือว่า… เธอทะลุมิติ แถมยังมาอยู่ในร่างของ “แม่ลูกสาม” อีก

ขิมเม้มปากแน่น โอเค ชีวิตใหม่เริ่มต้นแล้ว

แต่ให้ตายสิทำไมต้องเริ่มต้นพร้อมลูกติดตั้งสามด้วยล่ะ