“พามาที่นี่ทำไมรึ”
“พามาย้อนความหลังไง” ยายฝายขมวดคิ้ว หันกลับไปมองตาแก่ด้านหลัง “ความหลังอะไร แล้วแกเป็นใครเนี่ย พาฉันมาที่นี่ทำไม”
ตาบุญเงียบไปครู่หนึ่ง มองหญิงชราตรงหน้าก่อนถอนหายใจเบา ๆ “ฉันบุญไง แฟนเก่าแกสมัยเรียนน่ะ แล้วก็ที่พามาที่นี่ก็เพราะแก้เคยบอกว่าชอบไง เลยพามารื้อฟื้น”
“ฉันจำไม่ได้หรอก จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ขนาดชื่อตัวเองยังจำไม่ได้เลย” สายตาอันว่างเปล่าของยายฝายทอดไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมา เหมือนมองเห็นโลกที่เธอเคยรู้จักแต่กลับไม่เหลือความทรงจำใดหลงเหลืออยู่
“แล้วยังไงล่ะ” ยายฝายเอ่ยขึ้นพลางหันกลับมามองชายชราด้านหลัง “ต่อให้แกจะลืมฉันสักกี่ครั้ง ฉันก็จะทำแบบเดิมอยู่ จะคอยพาแกไปเเที่ยวในที่ที่เราเคยไปสมัยก่อน ต่อให้แกจะจำไม่ได้เลยก็ตามที”
“ไม่เหนื่อยหรอ” ตาบุญยกยิ้มบาง ๆ มองหญิงชราตรงหน้าอย่างอ่อนโยน “ถ้าเหนื่อยฉันคงไม่ทำมันหรอก”
เพราะ ‘รัก’ เลยยอมทำทุกอย่าง
Guest
