"
อู้ว..." เสียงร้องที่อยู่ในลำคอเพราะมือหนาที่อุดปากเธอเอาไว้ ร่างบางถูกตรึงแนบไปกับผนังเย็นเฉียบ ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง และเห็นว่าเป็นเขา เจ้าหนี้ เจ้าชีวิต เจ้าปัญหา...
"แพศยา" เตโชผรุสวาทใส่คนตัวเล็กที่หยุดดิ้นรน
"ด่าทำไมไม่ทราบ" เธอถามเขากลับด้วยเสียงกระซิบห้วนพอได้ยินเมื่อเขาเอามือออก
"หรือไม่จริง อยู่กับฉันซังกะตายยังกับผีตายซาก แต่พอเป็นมัน ต้องยิ้มระรื่นขนาดนี้ มันทำท่าไหนกัน" หญิงสาวเข้าใจคำว่าท่าไหนดี มันไม่ได้หมายถึงดียังไง แต่หมายถึง ท่าไหน จริง ๆ
"อย่ามากล่าวหากันนะ ก็คุณเองที่ยัดเยียดฉันให้เขาเองกับมือ" เสียงใสสั่นเครืออย่างน้อยใจ
"ใช่ฉันไม่เถียง แต่ถ้าติดใจมันมากก็ช่วยไปทำกันที่อื่น อย่ามาทำต่อหน้าฉัน" เมรยายิ้มปนขมขื่น พูดปนหัวเราะ
"หมาหวงก้างจริง ๆ ด้วย"
"เมรยา!!" เร็วกว่าอารมณ์และความคิด ปากร้ายฉกวูบหาเรียวปากอิ่มที่เถียงเขาด่าเขาฉอด ๆ บดเคล้าขบเม้นจนหญิงสาวเจ็บระบม
เตโชถอนจูบ
"แพศยาจริง ๆ ด้วย" เขาล้อคำที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้
"ที่แท้ ผู้หญิงทั้งโลกก็เป็นแบบนี้ ใกล้อะไรก็เกาะยึดสิ่งนั้น เพื่อเงินก็ยอมแลกทุกอย่างได้จริง ๆ"
เพี้ยะ!!!
Guest
