แล้วฉันก็กลายเป็นนางร้าย

“ทำไมพี่ภูถึงมองลินแบบนี้ล่ะ ลินไม่ใช่คนทำสักหน่อยนะ!” เสียงของลัลลลินสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้แต่กลับพยายามแข็งใจเอาไว้ 

“พอได้ไหมลิน…ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้วอะ!” 

ภูวดิศทอดเสียงต่ำ ดวงตาคมที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง 

“ก็เพราะพี่ไม่ใช่เหรอ! ถึงทำให้ลินเป็นบ้าแบบนี้!” เธอตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ 

“จะโทษว่าคนผิดคือพี่ใช่ไหม? งั้นถ้าพี่รับผิด…ลินจะจบใช่ไหม?” คำพูดของเขาราบเรียบ แต่เหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่ในนั้นทำลัลลลินสะอึก 

หญิงสาวนิ่งเงียบไป ก่อนจะมีเสียงสะอื้นเบาหวิวดังแทรกขึ้นมาในความเงียบระหว่างคนทั้งสอง 

“ถ้าลินให้พี่ผิด…งั้นพี่ผิดเอง…จากนี้เราต่างคนต่างไป จบทุกอย่างแค่ตรงนี้พอ” 

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนประตูที่ปิดตายโดยไม่เหลือทางเปิดใดให้ลัลลลินได้อธิบายความเข้าใจผิดอะไรได้อีก 

“พูดง่ายไปไหมอะ! พี่ทำเหมือนหกปีที่คบกันมันไม่มีค่าอะไรเลย” 

เธอกรีดร้องด้วยเสียงแตกพร่า ความเจ็บปวดทะลักออกมาจนแทบหายใจไม่ออก 

ภูวดิศเม้มปากแน่น รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อยแต่เขาเองก็รับมือกับคนรักในตอนนี้ไม่ได้เหมือนกัน 

ก่อนจะตอบด้วยเสียงเย็นชา  

“สิบล้าน…พอไหม?” 

เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนเงยหน้าเย้ยหยันกับสิ่งที่ได้ยิน ราคาของความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอถูกตีค่าออกมาเป็นเงินสิบล้านเนี่ยนะ 

ภูวดิศจ้องมองไปยังหญิงสาวที่ใบหน้างามเปรอะไปด้วยน้ำตา ก่อนจะละสายตาหนีเพราะ 

ไม่อยากจะสบตาแววตาคู่งามนั้นให้ปวดใจ 

“เป็นคนนิสัยทุเรศแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” และสุดท้ายเพียงคำคำเดียวนั้น...ทุกอย่างที่มีร่วมกันมาก็พังทลายลงในชั่วพริบตา ความรัก ความเชื่อใจ อนาคตที่เคยฝันร่วมกัน ทุกอย่างถูกฉีกทิ้งด้วยการประเมินค่าที่ต่ำทรามที่สุด