“พวกเขาจูบกันล่ะ!! จูบกันไปแล้ว” โซเอลป้องปากกระซิบ ริมฝีปากของเขาแนบชิดกับใบหูของวินเซนท์อย่างไม่ได้ตั้งใจ
“แล้วไง” วินเซนท์ถามอย่างไร้ความรู้สึก
“ก็แล้วไงเล่า~~ เราก็ต้องทำบ้างสิ…มาเร็วเข้า” โซเอลยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา…หลับตาเอามือประสานกันเหมือนกำลังขอพรอะไรสักอย่าง แล้วก็ทำปากจู๋ยื่นไปทางวินเซนท์ วินเซนท์เอามือดันหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างเหลืออด!!
“หมดเรื่องแล้วก็กลับห้องนาย…ไปได้แล้ว!!”
“ฉันจะไม่ไปจนกว่าเราจะจูบกัน!!!” โซเอลลั่นความตั้งใจของเขาออกไปดัง ๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง
“ฉันจะไม่จูบหรือทำอะไรกับนายทั้งนั้น แล้วถ้ายังไม่ไปล่ะก็…” วินเซนท์บีบปากอีกฝ่ายแน่นจนปากของโซเอลเป็นเหมือนลูกนกที่รอให้แม่นกป้อนอาหารใส่ปาก!!
“ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อยเลยเนี่ย เอะอะ ก็ไล่ ก็ไล่!!”
“ก็นายชอบพูดจาไร้สาระอยู่เรื่อยเลยนี่”
“ไร้สาระอะไรกันล่ะ อายุเท่านี้แล้วฉันยังไม่เคยจูบเลยนะ เพราะนายคนเดียวเลย” โซเอลบ่นไม่เลิก
“เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”
“เกี่ยวสิ ก็นายเป็นคู่หมั้นฉันนี่”
“ไปซะไป” วินเซนท์เหลืออด
“ก็ได้ งั้นถ้านายมารู้ทีหลังว่าจูบแรกของฉันไม่ใช่นายล่ะก็ อย่ามาเสียใจล่ะ!! ฉันจะไปจูบกับมาเชริโอ!!แทนก็แล้วกัน”
Guest
