ทั้งที่เขาอุตส่าห์เล่นตามบทเป๊ะๆ เข้าห้องพระรองได้สำเร็จด้วยการแสดงอันยอดเยี่ยม แต่ทำไมเป้าหมายถึงไม่ยอมเสร็จออกมาสักที!!! ในหัวก่นด่าแต่ปากก็ยังขยับทำงาน "อ่า! อ่า"
[ เรียนเพื่อแจ้ง ผู้ช่วยแนะนำให้คุณครางเป็นธรรมชาติเพื่อที่การถ่ายทำจะได้ลื่นไหล ]
ใครมันจะครางออกในเมื่อไอ้คนข้างหลังเอาแต่ขยับเอวเหมือนหุ่นยนต์ไร้ชีวิต แล้วในห้องก็มีแต่เสียงครางของเขาทั้งนั้น แถมตอนนี้ร้องจนเจ็บคอไปหมดแล้ว!
[ เตือนอีกครั้ง! ผู้ช่วยแนะนำให้คุณตั้งใจกับบทบาทมากกว่านี้ ผู้ช่วยเชื่อว่าคุณทำได้ ]
ไม่ต้องมาเชื่อ!!!
เรื่องแบบนี้ไม่ต้องเชื่อใจกัน! ถ้าเป็นเรื่องอื่นจะสั่งให้เขาไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนเขาไม่เคยเกี่ยงเต็มที่กับงานเสมอ (?) แต่ครั้งนี้มันไม่ได้จริงๆ
เจ้าจันทร์รู้สึกไม่พอใจ สงสัยเหลือเกินว่าทำไมต้องพยายามประคองการแสดงอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าบทมันไม่ได้ก็ตัดเข้าโคมไฟไปสิ จะดันทุรังทำไม!
ฮือ ไอ้เวร! เจ็บใจนัก ไม่น่าเลยจริงๆ
ตอนนี้เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว กลัวว่าเขาจะต้องวนลูปอยู่อย่างนี้ไปตลอดกาลเพราะพระรองไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
[ ผู้ช่วยได้รับข้อความจากผู้กำกับ ค่าความรู้สึกของพระรองจะถูกปลดเป็นเวลา 6 ชั่วโมง เพื่อให้การถ่ายทำผ่านไปได้ด้วยดี กำลังนับถอยหลัง 3 วินาที ]
"ดะ- เดี๋ยว หมายความว่ายังไ- อ่ะ! อ๊า"
🤖🤖🤖
ไรท์อยากลองแนวตัวประกอบบ้างค่ะ แหะะ คิดว่าคงเขียนได้ลื่นเพราะตลค.ค่อนข้างจะมีอิสระ เป็นเรื่องที่จอยๆ หวังว่าจะสนุกกันนะคะ สามารถคอมเมนต์พูดคุยหรือให้กำลังใจกันได้ ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์เลย 🎉🎉
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีตัวละครชายท้องได้ ซึ่งในชีวิตจริงผู้ชายไม่สามารถท้องได้ อยากให้รี้ดอ่านเพื่อเอาอรรถรส ในเนื้อหามีคำหยาบคาย พระเอกประสาทแดกเล็กน้อย และมีการบรรยายเกี่ยวกับการร่วมเพศ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 🙇♀️
Guest
