ศรพิฆาตใจ

บทนำ — ศรที่ไม่ควรถูกปล่อย

สายหมอกหนาทึบปกคลุมหุบเขาเยี่ยนซาน กลิ่นโลหิตและควันไฟยังอ้อยอิ่งจากสมรภูมิเมื่อวาน

ท้องฟ้าสีหม่นราวจะหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้คนที่สิ้นใจในหุบเหวนี้

กลางผืนป่าเสียงฝีเท้าม้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามา—

“องค์ชาย ระวัง!” เสียงทหารร้องเตือน แต่ไม่ทันแล้ว

เสียงสายธนูดีดดัง ฟึ่บ!

ศรดำแหวกอากาศพุ่งทะลุหมอกด้วยแรงสะท้านใจ

โลหิตกระเซ็นเป็นวง—เฉียดอกซ้ายขององค์ชายใหญ่แห่งแคว้นหลงอวิ๋น หลงเทียนอวิ๋น จนเขาแทบหล่นจากหลังม้า

ความเจ็บแล่นซ่าน เขากัดฟันหันมองทิศที่ศรมาจาก

ใต้ร่มไม้สูงนั้น…มีเงาร่างหนึ่งในชุดหนังสีเข้ม ยืนอยู่บนโขดหิน มือถือคันศรดำเงา ผมยาวปลิวไหวดั่งอสรพิษในสายลม

แววตานั้นเยือกเย็น…ไม่ต่างจากคมศร

ไป๋หลิงเซียน—มือสังหารอันดับหนึ่งแห่งหน่วยลับ “เงาจันทรา”

นักธนูที่ไม่เคยพลาดเป้า…นอกจากครั้งนี้

ศรที่ควรจะฝังกลางหัวใจขององค์ชาย กลับเฉียดออกเพียงเส้นผม

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอ “พลาด”

เขา—ควบม้าเข้ามาใกล้ ฝ่าหมอกและเลือด

เธอ—ตั้งศรหมายจะยิงซ้ำ แต่ไม่รู้เหตุใด ปลายนิ้วกลับสั่น

“ยิงสิ…ไป๋หลิงเซียน” เธอกระซิบกับตนเอง เสียงแผ่วราวคำสาป

ทว่าในชั่วพริบตานั้น เสียงสายธนูที่สองกลับมาจากด้านหลัง—

ฟึ่บ!

ศรอีกดอกปักเข้าที่หัวไหล่เธอ!

“ไป๋หลิงเซียน เจ้าทำหน้าที่ดีแล้ว”

เสียงชายคนหนึ่งจากหน่วยเดียวกันดังขึ้นเยียบเย็น “แต่ขอโทษที—ภารกิจนี้ ไม่มีใครได้กลับ”

หลิงเซียนหันขวับ เลือดไหลซึม มือจับบาดแผลแน่น “เจ้าทรยศข้า?”

“หน่วยลับไม่ต้องการพยาน”

คำพูดเย็นชานั้นคือประโยคสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนดาบเล่มหนึ่งจะฟันเฉียดแก้มเธอ

เสียงธนูดีดขึ้นอีกครั้ง ครานี้เป็นศรของเธอ—ยิงสวนออกไปในความมืดสุดท้ายของสติ

ท้องฟ้าถูกฉีกด้วยเสียงฟ้าผ่า ฝนโปรยลงมาปนโลหิต

หลิงเซียนทรุดร่างลงใต้ต้นสนใหญ่ ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

ภาพสุดท้ายที่เห็น…คือเงาชายในเกราะดำ เดินฝ่าฝนเข้ามาหา —

รอยเลือดที่หน้าอกเขายังไม่หยุดไหล

“เจ้าหญิงนักธนู…”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่ว “…วันใดที่ข้ายังหายใจอยู่ เจ้าจะไม่มีวันหนีจากสายตาข้าได้”

เสียงสุดท้ายนั้นกลืนหายไปพร้อมสายฝน…

เหลือเพียงเสียงศรที่สั่นอยู่ในพื้นดิน

และโชคชะตาที่ถูกผูกไว้ด้วยเลือด—ตั้งแต่ศรดอกแรกถูกปล่อย

⸻