บทนำ: จุดบรรจบแห่งเงา
ในโลกที่เงามีชีวิต...ในยุคที่ตำนานโบราณหายใจรดต้นคอเทคโนโลยีล้ำยุค...มีชีวิตสามสายที่ต่างกันสุดขั้วกำลังดำเนินไปบนเส้นทางของตนเอง โดยไม่เคยรู้เลยว่าโชคชะตาได้ขีดเส้นให้พวกเขาต้องมาบรรจบกัน ณ จุดตัดแห่งการล้างแค้นและการเอาชีวิตรอด
กรุงเทพมหานคร, ย่านสุขุมวิท
สายฝนยามค่ำคืนสาดกระทบแสงไฟนีออนจนแตกกระจายเป็นประกายพร่างพราวบนพื้นถนนที่เปียกชื้น ในตรอกแคบๆ ที่อวลไปด้วยกลิ่นขยะและบะหมี่เกี๊ยว จีโอ กำลังเคลื่อนไหวราวกับนักเต้น เขากระโดดข้ามกองลังเบียร์อย่างนิ่มนวล เสื้อโค้ตหนังสีดำของเขาสะบัดไปตามการเคลื่อนไหว รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่เคยจางหายไป แม้ว่าเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้าจะเป็นอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวก็ตาม
มันคือ "กูล" สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่เกิดจากมนุษย์ที่อดอยากจนยอมกินซากศพ ตอนนี้มันดูไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป ร่างกายผอมเกร็งผิดรูป ดวงตาเรืองแสงสีเขียวในความมืด และกำลังแทะกินซากแมวอย่างหิวโหย
"เฮ้เพื่อน...มื้อดึกเหรอ?" จีโอทักทายอย่างเป็นกันเอง "ไม่คิดจะแบ่งกันบ้างรึไง?"
กูลหันขวับมา มันแยกเขี้ยวแหลมคมแล้วคำรามลั่น จีโอเพียงแค่ส่ายหัว "มารยาทแย่ชะมัด...งั้นคงต้องสั่งสอนกันหน่อย"
วินาทีต่อมา ร่างของกูลก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ แต่จีโอเร็วกว่า เขาสไลด์ตัวหลบไปด้านข้างอย่างสง่างาม พร้อมกับชักปืนพกคู่ใจสองกระบอกออกมาจากซองข้างเอว "ทิวา-ราตรี"
ปัง!
กระสุนเงินจาก 'ทิวา' เจาะเข้าที่หัวไหล่ของมันจนเกิดควันไหม้ มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหันกลับมาโจมตีอีกครั้ง แต่จีโอก็ใช้จังหวะนั้นเหยียบผนังแล้วตีลังกากลับหลังขึ้นไปยืนบนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์
"ช้าไปนะเพื่อน...ต้องเร็วกว่านี้หน่อย" เขาเย้า
การไล่ล่ากลายเป็นการเล่นสนุกของจีโอ เขาหลอกล่อให้มันวิ่งชนข้าวของในตรอกจนพังพินาศ ก่อนจะปิดฉากมันด้วยกระสุนจาก 'ราตรี' ที่กลางหน้าผากอย่างแม่นยำ ร่างของกูลสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปในสายฝน
เขากดเครื่องมือสื่อสารที่ข้อมือ "เคลียร์เรียบร้อย...ส่งทีมเก็บกวาดมาได้...แล้วก็...บอกท่านผู้นำด้วยว่าผมอยากกินขาหมูเป็นรางวัล"
จีโอคือมือสังหารอสูรที่เก่งกาจที่สุดของ "ภาคีสุริยคราส" องค์กรลับที่ปกป้องโลกจากสิ่งเหนือธรรมชาติ ชีวิตของเขาคือภารกิจ คืออันตราย คือความภักดีต่อองค์กรและท่านผู้นำที่เปรียบเสมือนพ่อ...เขาเชื่อมั่นในเส้นทางนี้...โดยไม่เคยเอะใจเลยว่าเส้นทางที่เขาเดินอยู่นั้น...ถูกสร้างขึ้นจากคำโกหก
เมืองซิลเวอร์ฟอลล์, ภาคเหนือ
ห่างไกลจากแสงสีของเมืองกรุง...ในห้องสมุดและหอจดหมายเหตุใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ชุมชนที่เงียบสงัด...มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษที่เก่ากรอบและเสียงนาฬิกาโบราณที่เดินเป็นจังหวะเท่านั้นที่ดังอยู่
ลินา ธนพร กำลังบรรจงใช้พู่กันขนนกปัดฝุ่นออกจากคัมภีร์โบราณอย่างนุ่มนวลที่สุด แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะอาบไล้ใบหน้าที่งดงามและสงบนิ่งของเธอ ดวงตาสีนิลของเธอจดจ่ออยู่กับอักขระโบราณที่เลือนลาง...ราวกับว่าโลกทั้งใบภายนอกไม่มีอยู่จริง
เธอคือภัณฑารักษ์...และคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลผู้พิทักษ์...ผู้แบกรับหน้าที่ในการดูแล "บันทึก" และเฝ้ามอง "ผนึก" ที่หลับใหลอยู่ใต้เมืองแห่งนี้มานานนับศตวรรษ
นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามตัวอักษร...ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่บทหนึ่ง...บทพยากรณ์ที่ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงเลือด
"เมื่อจันทร์กลายเป็นสีชาด...เมื่อเงาในหุบเขาร่ำไห้...ผู้ทรยศจะนำพาเปลวไฟมาสู่ประตู...และสายเลือดสุดท้าย...จะเป็นกุญแจสู่หายนะ...หรือความหวัง"
ลินาถอนหายใจยาว...เธออ่านบทนี้มานับร้อยครั้งแล้ว...มันเป็นเพียงตำนาน...เป็นนิทานก่อนนอนที่บรรพบุรุษของเธอจารึกไว้...แต่ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา...ความรู้สึกบางอย่างในใจของเธอก็เปลี่ยนไป
เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานเล็ก...มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองซิลเวอร์ฟอลล์ที่เธอรัก...เมืองที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกที่หนาทึบและเย็นเยียบผิดปกติ...หมอกที่ไม่ยอมจางหายไปไหน...แม้แต่ในตอนกลางวัน
เธอรู้สึกได้ถึงมัน...ความผิดปกติ...พลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ใต้ผืนดิน...เหมือนเสียงกระซิบที่แผ่วเบา...เหมือนเสียงร้องไห้ของเงาในหุบเขาตามคำทำนาย...
ลินาคือผู้กุมความลับ...คือผู้ที่รู้ถึงภัยร้ายที่กำลังจะมาถึง...แต่เธอก็เป็นเพียงนักวิชาการ...เป็นผู้เฝ้ามองที่ไร้ซึ่งพลัง...เธอทำได้เพียงสวดภาวนา...ว่าคำทำนายนั้น...จะไม่มีวันกลายเป็นความจริง
เซฟเฮาส์ไม่ระบุพิกัด, ฮ่องกง
ในห้องที่มืดสนิท...มีเพียงแสงสีฟ้าและเขียวจากจอโฮโลแกรมนับสิบจอที่สาดส่องให้เห็นเงาร่างของคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ท่ามกลางทะเลแห่งข้อมูล
ไค กำลังทำงาน...หรือที่พวกเขาเรียกว่า "เล่นสนุก"
นิ้วทั้งสิบของพวกเขาร่ายรำอยู่บนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน...โค้ดคอมพิวเตอร์หลายพันล้านตัวอักษรไหลผ่านไปมารอบตัวพวกเขาราวกับสายน้ำ...พวกเขาคือแฮกเกอร์...คือเทพพยากรณ์...คือภูตผีในโลกดิจิทัลที่สามารถเดินทางไปได้ทุกที่...และล้วงรู้ได้ทุกความลับ
เป้าหมายในคืนนี้คือการเจาะระบบเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทคู่แข่งทางการค้าของ "ลูกค้า" รายล่าสุด...มันคือการป้องกันระดับสูงสุด...มี AI อัจฉริยะคอยเฝ้าอยู่ถึงสามชั้น
สำหรับไค...มันก็เหมือนกับการเล่นเกมไขปริศนาสามด่าน
"น่าเบื่อชะมัด" ไคพึมพำกับตัวเองขณะที่ปลดล็อกไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายได้สำเร็จ "ง่ายเกินไป"
พวกเขาดูดข้อมูลทั้งหมดที่ลูกค้าต้องการออกมาได้ในเวลาไม่ถึงสิบนาที...แต่ก่อนที่พวกเขาจะลบร่องรอยและออกจากระบบ...ความขี้สงสัยของพวกเขาก็ไปสะดุดเข้ากับโฟลเดอร์หนึ่ง...โฟลเดอร์ที่ถูกเข้ารหัสไว้ในระดับที่แตกต่างออกไป...มันไม่ใช่การป้องกันทางธุรกิจ...แต่มันคือการป้องกันระดับ "ความมั่นคงของชาติ"
แน่นอน...ไคต้องลองดี
พวกเขาใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงในการต่อสู้กับระบบป้องกันที่ซับซ้อนนั้น...จนในที่สุด...มันก็เปิดออก...
แต่ข้างในกลับว่างเปล่า...มีเพียงไฟล์ข้อมูลที่เสียหายและอ่านไม่ได้ไฟล์เดียว...
ไคลองใช้โปรแกรมกู้คืนข้อมูลที่ดีที่สุดของตัวเอง...มันไม่สามารถกู้คืนได้ทั้งหมด...แต่ก็มี "คำ" บางคำที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ...
...AETERNA...
...PROJECT: NEPHILIM...
...ECLIPSE ORDER...
...LOCATION SAMPLE: SILVERFALL...
ไคขมวดคิ้ว...มันคือชุดข้อมูลที่ไม่สัมพันธ์กัน...แต่ก็น่าสนใจอย่างประหลาด...พวกเขาบันทึกไฟล์ที่เสียหายนั้นเก็บไว้ในฐานข้อมูลส่วนตัว...ติดป้ายมันว่า "ปริศนาน่าเบื่อ" ...แล้วก็ลบร่องรอยทั้งหมดของตัวเอง...หายไปจากระบบ...ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
...
สามชีวิต...สามเส้นทาง...กำลังดำเนินไปในโลกของตัวเอง...นักล่าผู้ภักดี ผู้พิทักษ์ผู้กังวล และแฮกเกอร์ผู้เบื่อหน่าย...
แต่ชะตากรรม...ก็ได้เริ่มถักทอสายใยที่มองไม่เห็นของมันแล้ว...อีกไม่นาน...สายใยเหล่านั้นจะกระชากพวกเขาทั้งสามคน...ให้ต้องมาบรรจบกัน...ณ จุดตัดแห่งการทรยศ การล้างแค้น และการต่อสู้เพื่อชี้ชะตาของโลกทั้งใบ...
Guest
