บัลลังก์เงามืดกับพันธนาการแห่งรัก

ตอนที่ 1: ซากศพใต้แสงอรุณ 

อากาศในคืนนั้นหนาวเหน็บราวกับยมโลกกำลังหายใจรดต้นคอ เนโครส (Necros) ไม่ได้หนีเที่ยว แต่เขาถูก ทรยศ ร่างของเขาถูกโยนทิ้งไว้ในตรอกแคบ ๆ ที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากร้านซักรีด เนโครสคือบุตรคนโตผู้แบกรับบัลลังก์ 'โครโนส ดิจิทัล' อาณาจักรธุรกิจใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาคือราชาผู้เยือกเย็น แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงกองเลือดและรอยฟกช้ำ ความทรงจำทั้งหมดถูกฉีกกระชากออกจากสมองด้วยการโจมตีอันเหี้ยมโหดของคนที่เขาไว้ใจ—ซึ่งได้รับคำสั่งจาก โครนัส (Kronos) บิดาผู้โหดเหี้ยมที่บงการอยู่เบื้องหลัง และมี เมการา (Megara) อดีตคู่หมั้นผู้มีแต่ความแค้นและความคลั่งรัก เป็นผู้ลงมือสำคัญ

เนโครสพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่เพื่อหายตัวไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เขาทำได้เพียงทำให้ความเย็นเยือกแผ่ออกมาจากร่างกาย จนพืชพรรณในกระถางเล็ก ๆ ข้างตรอกเหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีเทาซีดในพริบตา เขานอนอยู่ท่ามกลางซากพืชที่ตายแล้วอย่างโดดเดี่ยวที่สุดในชีวิต เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง หรือกระทั่งว่าทำไมร่างกายถึงสวมชุดสูทราคาสูงลิ่วที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนดินโคลน

เมื่อแสงแรกของวันค่อย ๆ สาดส่องเข้ามาในตรอก เสียงกริ่งจักรยานก็ดังขึ้นเบา ๆ ออโรร่า (Aurora) เจ้าของ "ออโรร่า คาเฟ่" กำลังจะไปเปิดร้าน เธอยิ้มให้ดอกไม้ข้างทางตามปกติ จนกระทั่งสายตาของเธอสะดุดเข้ากับร่างของชายคนหนึ่ง

เขาดูเหมือนภาพวาดที่งดงามแต่ถูกทำลาย ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มได้รูป แต่ซีดเซียวและมีรอยช้ำสีม่วงดำ ดวงตาของเขาปิดสนิท แต่บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งและเย็นเยียบกว่าอากาศยามเช้า ออโรร่าสังเกตเห็นว่า ต้นไม้ทั้งหมดในรัศมีสามฟุตจากตัวเขาตายสนิท 

หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล แต่ไม่ใช่ความกลัว ออโรร่าไม่ได้เห็นปีศาจผู้ทรงอำนาจ เธอเห็นเพียง ความเจ็บปวด และ ความโดดเดี่ยว ที่ท่วมท้นจนแทบจะจับต้องได้

"คุณ... คุณเป็นอะไรคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว พยายามสัมผัสแขนเขา แต่ก็ชะงักเมื่อรู้สึกถึงความเย็นจัดที่ไม่ปกติ

ออโรร่าไม่ได้เรียกตำรวจ แต่ตัดสินใจเสี่ยง เธอโทรเรียกรถแท็กซี่ และบอกให้คนขับช่วยกันแบกร่างใหญ่โตของชายแปลกหน้าคนนี้ไปยังร้านกาแฟของเธอเอง เธอไม่ต้องการทิ้งเขาไว้ท่ามกลางความมืดมิดที่รอจะกลืนกิน

ไม่นานนัก เขาก็ตื่นขึ้นมาในห้องพักที่อบอุ่นและหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟและอบเชย ออโรร่า กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน เธอยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เขา

"คุณปลอดภัยแล้วนะคะ"

เขาพยายามขยับตัวแต่ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บไปทั่วศีรษะ "คุณ... เป็นใคร?"

"ฉันชื่อออโรร่าค่ะ เป็นเจ้าของร้านกาแฟที่อยู่ข้างล่างนี่เอง" เธอตอบ "ส่วนคุณ... คุณจำชื่อตัวเองได้ไหมคะ?"

ชายผู้นั้นมองไปรอบ ๆ ห้องที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความสดใส แต่ในใจเขามีเพียงความว่างเปล่า เขาพยายามค้นหาในส่วนลึกของจิตใจ แต่ไม่พบอะไรเลย ไม่มีชื่อ ไม่มีที่มา ไม่มีตัวตน 

"ผม... ผมจำไม่ได้เลย" เขายอมรับอย่างอ่อนแรง

ออโรร่ามองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา "งั้น... ฉันจะเรียกคุณว่า เอเดรียน นะคะ" เธอตัดสินใจเลือกชื่อที่ดูสมกับเขา ชื่อที่ฟังดูเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความลึกลับ "ยินดีต้อนรับสู่โลกนะคะ... คุณเอเดรียน"

เนโครส (ในนามเอเดรียน) มองดูเธออย่างเงียบ ๆ เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้คือใคร และทำไมเธอถึงใจดีกับเขามากนัก แต่ในห้วงลึกของจิตวิญญาณ เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของเขามาตลอดหลายพันปี กำลังถูกเติมเต็มอย่างช้า ๆ ด้วย แสงสว่างยามรุ่งอรุณ ในดวงตาของเธอ