“ฉันเสียใจด้วยเรื่องครอบครัวของคุณแต่มันก็เป็นอุบัติเหตุ ฉันก็สูญเสียไม่แพ้กัน” คะนิ้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นจะร้องไห้แต่ก็บังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา
“เธอจะมาเข้าใจอะไร ถ้าพ่อแม่เธอไม่ขับรถกินเลนมามันคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้” พ่อเลี้ยงพยัคฆ์ลุกเดินเข้าไปหาหญิงสาวยังยืนต่อหน้าอยู่ พร้อมกับบีบแขนเล็กทั้งสองข้าง
“ฉันเจ็บ”
“แค่นี้มันยังน้อยไป ยังไม่เท่ากับฉัน”
“มันเป็นอุบัติเหตุหัดเข้าใจซะบ้าง”
“ได้~ในเมื่อฉันไม่มีความสุข เธอก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข”
“หมายความว่าไง”
“ฉันจะพาเธอไปตกนรกกับฉัน”
“…”
“ไม่~ออกไปจากบ้านฉัน”
คะนิ้งเริ่มหวาดกลัวต่อคนตรงหน้าที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว เธอมองเห็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บเคียดแค้นพ่อแม่ของเธอ เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ และอ้อมไปยืนอยู่ด้านหลัง
คะนิ้งรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยจะวิ่งเข้าไปหลบในห้องแต่ก็ไม่ทัน เมื่อถูกเขาใช้ผ้าปิดจมูกและต่อมาเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
“ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปมีความสุข ทั้งที่ฉันยังทรมานกับการสูญเสียครอบครัวอยู่”
พ่อเลี้ยงพยัคฆ์พูดกับร่างหญิงสาวที่ไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขนของเขา ภายในใจความโกรธร้อนเป็นไฟพร้อมแผดเผาเขากับเธอไปพร้อมกัน
Guest
