ตุลยากร กับ รวินท์ แต่งงานกันมาเจ็ดปีแต่วันครบรอบแต่งงานกลับเป็นวันตายของรวินท์
หนึ่งปีผ่านไป...รวินท์ฟื้นขึ้นมาในร่างของ นารา
"ศัตรูหัวใจของเขา"
ซึ่งตอนนี้แต่งงานกับ ตุลยาดี ไปแล้ว
สิ่งแรกที่เขาจะทำก็คือการค้นหาว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการสู่ขิตของตนเอง แม้จะมั่นใจเต็มร้อยว่าสามีอยู่เบื้องหลังแต่การจะเอาเขาเข้าคุกมันก็ต้องมีหลักฐาน
ใครกันล่ะจะคิดว่าหลังความตายที่เพิ่งจะเผชิญมา เขาจะฟื้นตื่นขึ้นมาในร่างของ นารา ซึ่งเป็นศัตรูหัวใจของตนเอง สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือต้องแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมและหาทางเอาผิดคนที่วางแผนฆ่าเขาอย่างเลือดเย็น
อารัมภบท
“จะเอากันให้ถึงตายเลยเหรอไง”
น้ำเสียงสั่นเครือดูติดขัดเพราะคนที่ขับรถชนท้ายรถของรวินท์นั้นก็คือ ลุงดิน คนขับรถประจำตัวของตุลยากร
เขาหันกลับมามองตรงหน้าใบหน้าเริ่มซีดเผือดหนักกว่าเดิมเพราะด้านหน้านั้นมันคือแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มีแม่น้ำไหลเชี่ยว
“ไม่ได้การล่ะเราต้องรีบออกจากที่นี่”
คิดได้ดังนั้นก็เอื้อมดึงเข็มขัดนิรภัยออกแต่ดูเหมือนว่าความพยายามของเขามันจะสายเกินไป
โครม!
มีเสียงดังมาจากด้านหลังอีกครั้งและครั้งนี้มันทำให้รถพุ่งลงไปในแม่น้ำเสียแล้ว รวินท์สามารถหลุดจากพันธนาการของเข็มขัดนิรภัยได้แต่เพราะแรงดันจากสายน้ำที่อยู่รอบรถทำให้ไม่สามารถเปิดประตูออกได้
ปัง! ปัง!
“ช่วยด้วยครับ” รวินท์ทุบกระจกรถสุดแรงหวังเพียงให้มีใครสักคนได้ยินแล้วมาช่วยเขา ในตอนนั้นเองที่สายตาของเขาสบประสานกับสายตาของลุงดินพอดี ดูเหมือนว่าเขาจะมีใบหน้าซีดเผือดตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด
“ลุงดินช่วยผมด้วยครับ” โอเมก้าหนุ่มตะโกนสุดเสียงแต่ดูเหมือนว่าลุงดินจะกลัวความผิดจึงรีบขับรถหนีหายออกไปเลย
หยาดน้ำสีใสเริ่มไหลรินอาบสองแก้มด้วยรู้ตัวแล้วว่าหนทางรอดของตัวเองนั้นคงเป็นไปได้ยาก
“นายทำแบบนี้กับฉันทำไมตุลย์...ถ้าหมดรักกันแล้วทำไมไม่บอกกันตรงๆ ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลย” ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตภาพใบหน้าของใครบางคนกลับผุดเข้ามาในความคิดพร้อมกับความรู้สึกผิดหวังและเสียใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
รวินท์รู้ตัวมาตลอดถึงความบกพร่องของตัวเองที่แต่งงานมาหลายปีแล้วแต่ยังไม่สามารถมีทายาทให้สามีได้ทั้งที่เขากับสามีพยายามกันมาแล้วทุกทาง จนเมื่อไม่กี่วันก่อนพ่อสามีมาคุยกับเขาถึงเรื่องจะให้สามีแต่งงานอีกครั้งกับคนที่พ่อสามีหามาให้
‘จะมีอะไรที่เจ็บปวดได้มากเท่ากับการที่ถูกคนรักหักหลังกันนะทรมานเหลือเกิน หายใจเข้าก็มีแต่น้ำเมื่อไรความทรมานนี้จะจบลงเสียที’
หยาดน้ำตาไหลรินออกมาปะปนกับสายน้ำที่ไหลวนรอบตัวแม้จะเสียใจที่ถูกคนรักหักหลังแต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้จากโลกนี้ไปเพียงลำพัง
‘ในเมื่อพ่อเขาไม่ต้องการเราแล้วเราก็ไปโลกหน้าด้วยกันนะลูก’
รวินท์ยิ้มให้กับโชคชะตาที่แสนอาภัพของตนเองก่อนเริ่มหายใจขาดห้วง สมองพร่าเลือนแล้วภาพสายน้ำที่ไหลอยู่รอบตัวก็หายไปพร้อมกับสติของเขา
>>>>> <<<<<
“หมอคะลูกดิฉันเป็นยังไงบ้างคะ”
“หมอพยายามที่สุดแล้วครับ เสียใจด้วยนะครับ”
เพียงเท่านี้จอมจันทร์ก็รู้แล้วว่าลูกตัวเองนั้นไม่รอดแม้จะเสียใจแต่ก็จำต้องกลืนก้อนสะอื้นเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหาลูกในห้องพักคนไข้ก่อนจะพาร่างไร้วิญญาณของลูกชายไปที่ห้องเก็บศพของทางโรงพยาบาล
โอเมก้าเพศชายซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผลกำลังถูกบุรุษพยาบาลเปิดผ้าออกเพื่อทำความสะอาดร่างกายครั้งสุดท้ายก่อนส่งร่างไร้วิญญาณคืนสู่ครอบครัว
ระหว่างที่บุรุษพยาบาลเอี้ยวตัวไปทิ้งผ้าพันแผลเจ้าของร่างที่นอนอยู่บนเตียงก็ขยับตัวลุกพรวด
“ไม่นะไออุ่น...” ร่างเล็กหอบหายใจแรงพลางเหลียวมองรอบตัวเพื่อมองหาลูกชายตัวน้อย
“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ แล้วลูกผมไปไหน”
“เอ่อ...คือ...”
บุรุษพยาบาลตอบกลับน้ำเสียงติดขัด แต่เมื่อตั้งสติได้เขารีบกดสัญญาณแจ้งเตือนให้พยาบาลและหมอเจ้าของไข้เข้ามาตรวจร่างกายของคนไข้ที่เขาดูแลอยู่
จอมจันทร์ที่ยังไม่ทันได้กลับไปเตรียมงานศพให้ลูกชายรีบวิ่งตรงมายังห้องพักคนไข้ทันทีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
‘ไออุ่นไปไหน แล้วทำไมคุณน้าจอมจันทร์ถึงเรียกเราว่าลูก’
ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องก็คือคนเดียวกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเขา
“ผมขอพักผ่อนนะครับ เพลียมาก” คนตัวเล็กว่าพลางหันหลังให้ตุลยากร จึงไม่เห็นว่าถูกชายหนุ่มมองมาด้วยสายตาเกลียดชัง
“คุณน้าครับผมขอคุยกับน้องหน่อยนะครับ”
“ตุลย์... น้าไม่เคยขออะไรเราเลย น้าขอ...”
“ไม่ครับ สัญญาก็คือสัญญาผมให้เวลาเขามาหลายเดือนแล้ว”
“เราไม่คิดสงสารน้องเลยเหรอตุลย์ การหย่าร้างมันไม่ใช่ผลดีกับน้องเลยนะ”
“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหาของผมครับ ในเมื่อข้อตกลงของผมกับนารามันสิ้นสุดลงแล้วเราก็ควรจบเรื่องนี้แล้วแยกย้ายกันไปเติบโตเสียทีจะดีกว่า”
“เอ่อ... ขอเวลาให้น้องได้ไหมลูก แม่ขออีกสามเดือน”
“ไม่ครับ...”
คนป่วยที่นอนฟังอยู่นานค่อยๆ หันหน้ามามองคนตัวสูงจึงได้เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าคมเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโหหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเหตุผลที่คนตรงหน้าพยายามหลบหน้าเขามาหลายสัปดาห์ก็เพื่อศัลยกรรมให้เหมือนภรรยาที่จากไปแล้วของเขา
“เธอบ้าไปแล้วเหรอนารา!”
โอเมก้าหน้าหวานทำได้เพียงขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ยอมรับเลยว่าตอนนี้เขารู้สึกมึนงงไปหมดแล้ว เขาชื่อรวินท์ไม่ใช่เหรอทำไมคนตรงหน้าถึงเลี้ยงชื่อเขาด้วยชื่อของลูกติดแม่เลี้ยงอย่างนั้น
“ที่น้องทำมันก็เพราะอยากให้ตุลย์หันมามองน้องบ้าง” จอมจันทร์พยายามแก้ตัวแทนลูกชายแต่ดูเหมือนว่าจะเติมเชื้อไฟมากกว่า
“โดยการศัลยกรรมให้เหมือนคนที่ตายไปแล้วน่ะเหรอครับ เหอะ! เห็นดีด้วยกับเรื่องผิดๆ แบบนี้สินะน้องมันถึงได้นิสัยแย่จนไม่มีใครเอาทำเมียสินะครับถึงต้องมาบังคับฝืนใจผม” ตุลยากรยิ้มเหยียดให้สองแม่ลูกหลังพูดจบแล้วกลับหลังหันจะเดินออก
ดวงตาของโอเมก้าหนุ่มเบิกกว้าง หากเขาตายไปแล้วก็แสดงว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างของคนอื่นสินะ
Guest
