ข้างใจ

***************

"เธอว่าอะไรนะเธอชอบฉันหรอ" นทีพล หันมามองหญิงสาวด้วยสายตาดุ

"คะ..ค่ะ รินแอบชอบเฮียมาตั้งแต่3ปีที่แล้วค่ะตั้งแต่รินเจอเฮียครั้งแรก ตอนนี้เฮียยังไม่มีใคร ให้โอกาสรินได้ไหม ให้รินดูแลเฮียในฐานะแฟนบ้างได้ไหมคะ"

หญิงสาวเอ่ยสารภาพ และเหมือนอ้อนวอนชายหนุ่มออกไปด้วยความประม่าเพราะกลัวว่าพูดออกไปแล้วชายหนุ่มไม่ได้คิดเหมือนตนเอง จะกลายเป็นมองหน้ากันไม่ติด แต่จะให้เธอปิดบังเก็บความรู้สึกไว้เหมือนเดิม เธอก็เก็บไม่ไหวแล้วเพราะตลอด3ปีที่ผ่านมาที่เธออยู่ข้างๆเขาในฐานะคนรู้จัก มันเจ็บและเธอทรมาณเกินไปกับความรู้สึกที่มีต่อเขา แล้วตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่ชายหนุ่มเพิ่งอกหัก และคงเป็นโอกาสเดียวที่เธอจะได้พูดมันออกไป

"ตัดใจชะ ฉันไม่ได้คิดกับเธอมากกว่าคนรู้จัก เธอไม่ได้อยู่ในสเป็คที่ฉันจะชอบเลย ใส่แว่นตาแต่งตัวเชยๆ แค่หางตาฉันยังไม่มอง"

มารินญาตัวชาตั้งแต่ตัวจรดเท้า ไม่ได้เตรียมใจมาว่าจะได้ยินประโยคดูถูกจากชายหนุ่มแบบนี้ นี้เธอเป็นผู้หญิงเฉิ่มเชยและขี้เหร่ในสายตาเขาขนาดนี้เลยหรอ จริงที่เธอใส่แว่นแต่เธอก็ไม่ได้แต่งตัวเฉยๆขนาดที่เขาพูดให้เลยนะ หญิงสาวหลับตาลงล่ะสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น

"ถ้าเฮียพูดขนาดนี้รินก็คงต้องตัดใจแล้วล่ะค่ะ งั้นต่อไปนี้รินจะพยายามไม่มาเจอหน้าเฮียอีก ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างใช้ชีวิตกันไป งั้นรินไปก่อนนะคะ"

"อืมไปเถอะ รักษาคำพูดด้วยฉันไม่อยากอึดอัดเวลาต้องเจอเธอทั้งที่ร้าน แล้วก็ทุกที่ ที่อาจจะเจอกันได้" พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังให้มารินญา และก้าวขาเดินไปที่ประตูทางเข้าร้านเหล้าที่เขาพาเธอเดินออกมา แต่ก้าวไปได้เพียง2 ก้าว เสียงหวานปนสั่นจาก หญิงสาวด้านหลังก็ดังขึ้นเรียกให้เขาหยุด

"ขอโทษนะเฮียที่รินพูดอะไรออกไปให้อึดอัด เฮียคิดชะว่ารินไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเฮียนะ จากนี้ขอให้เฮียมีความสุขในชีวิต ได้เจอคู่ชีวิตที่เฮียรักมากๆนะคะ"

มารินญารู้ว่าชายหนุ่มได้ยินทุกคำที่เธอพูด แต่เขาไม่แม้จะหันหน้ามามองเธอ กลับเดินเข้าไปในร้านเหมือนคนไม่มีความรู้สึกอะไรเลย มีเพียงเธอเท่่านั้นที่เจ็บแทบเจียนตายแต่จะโทษใครได้ เพราะเป็นเธอเองที่รักเขาอยู่ข้างเดียวมาตลอด ไม่แปลกเลยที่อีกคนจะไม่รู้สึกอะไร....ไม่รู้สึกอะไรสักนิด