อสูรร้ายรัก

สวัสดีค่ะทุกคนนนน 

วันนี้ขอมาแนะนำพี่ไตรหน่อยนะคะ 

เป็นเพื่อนสนิทกับพี่หนึ่ง 

รับรองว่าแซ่บเด็ดไม่แพ้กันค่ะ 

ตอนนี้มีอีบุ๊คแล้วน้าาา 

ใครสนใจเข้าไปอ่านกันได้เลยยย 

เรื่องย่อ 

"ไตรเตชิน" ถูกตาต้องใจ "อนามิกา" จึงไปบอกพี่ชายของหล่อนให้เอาน้องสาวมาขัดดอก 

แต่พอถึงวันจริงคนที่มากลับเป็น "เอมไอริน" ผู้หญิงที่เคยตามจีบเขาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย 

คนที่บ้าผู้ชายแล้วยังหิวเงินซึ่งเขาเกลียดหล่อนเป็นอย่างมาก 

จึงบอกอีกฝ่ายไปตามตรงแต่เธอกลับไม่สนใจเดินหน้าจีบเขาเหมือนเดิม 

นานวันเข้าชายหนุ่มเริ่มใจอ่อน แต่ทุกอย่างก็ต้องสิ้นสุดลงเมื่อพี่สาวเธอกลับมา 

เขาเลือกจะไล่เธอออกไปแล้วให้พี่สาวหล่อนอยู่ในไร่ต่อ... 

ตัวละคร 

ไตรเตชิน บวรกานต์เดช 

เอมไอริน คทาวุธ 

อนามิกา คทาวุธ 

. 

. 

. 

เข้าสู่ห้วงนิทราไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ กลับต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกยามได้ยินเสียงเคาะประตู รีบลุกไปเปิดอย่างรวดเร็วก่อนพบเจ้าของบ้านมายืนโวยวายอยู่หน้าห้องของตัวเอง ท่าทีของเขาคล้ายคนสติไม่เต็มร้อย ทั้งยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งจนต้องขยับตัวออกห่าง

“เปิด เปิดแล้วเหรอ อึก” นอกจากหญิงสาวที่เปิดประตูออกมา แม่บ้านคนอื่นที่ได้ยินเสียงดังก็ออกจากห้องมาดูเช่นเดียวกัน ทุกคนต่างตกใจที่เห็นอาการของไตรเตชินไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่ ทราบว่าเขาคงดื่มอย่างหนักจากงานเลี้ยง ยังดีมีคนขับรถให้ไม่อยากคิดถ้าขับรถเองจะมีชีวิตกลับมาถึงบ้านหรือเปล่า

“ดึกแล้วนะคะ พี่ขึ้นห้องเถอะค่ะ” เสนอทางเลือกที่ดีให้แก่คนเมา ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจคำพูดของเธอ นอกจากพูดธุระตามอารมณ์ในตอนนี้

“ฉันไม่ชอบเธอ ไม่มีวันชอบเธอเป็นอันขาด จำเอาไว้ว่าไม่ ไม่ชอบ!” หน้าชากับคำพูดของอีกฝ่าย มือบางกำเข้าหากันแน่นจ้องดวงตาคมที่หรี่ลงพร้อมจะปิดได้ทุกเวลา ทราบดีว่าสติเขาลดลงกว่าปกติจากน้ำเมาที่ดื่มเข้าไป แต่ถึงกระนั้นความเสียใจก็ไม่ได้น้อยลงเลยสักนิด

คนเมาจะพูดความจริง...ไม่รู้ว่าประโยคนี้ใช้ได้กับร่างสูงหรือเปล่า

ปากอวบอิ่มพยายามฝืนยิ้มเพราะรู้ว่าทุกคนกำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาสงสาร ตนไม่อยากเป็นคนน่าสงสารจึงเข้ามาประคองร่างหนารวดเร็วเพื่อพาอีกฝ่ายเข้าไปในตัวบ้าน ไม่ให้เขาสร้างเรื่องให้หล่อนขายหน้ามากไปกว่านี้

“เดี๋ยวขอพาเขาขึ้นห้องก่อนนะคะ ทุกคนไปนอนเลยก็ได้ค่ะ” หันมายิ้มให้บรรดาแม่บ้านที่ทำหน้าเลิกลักแล้วยอมผงกศีรษะตามใจหล่อน พากันเข้าห้องเพื่อพักผ่อนเหลือเพียงคนเมากับสาวงามที่ยืนจ้องหน้ากันไม่วางตา รอยยิ้มของเอมไอรินเริ่มหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยติดเย็นชาจนเขารู้สึกเกรงกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ไม่รู้ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ แต่ร่างหนาก็ยังวางท่าเหมือนเดิม พร้อมกับย้ำความคิดของตัวเองอีกครั้ง แม้ว่าสติสัมปชัญญะจะไม่เต็มร้อยก็ตาม

“อายหรือไงที่ฉันบอกคนอื่นว่าไม่ ไม่ชอบเธอ ก็ไม่ชอบ ผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอไม่มีวันที่ฉันจะรักจำเอาไว้!”