“พอแล้วๆ ฉันจะให้แกแต่งงานกับณศรัณย์ซะ”
“อะไรนะคะ”
ประโยคนั้นทำลาวิณาและณศรัณย์ตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยิน
“คุณท่านครับ”
“ฉันยกลาวิณาให้นาย” ฐากูรพูดกับณศรัณย์
“นี่พ่อรู้ตัวไหมว่าพ่อพูดอะไรออกมา”
“งั้นต่อไปทุกวันเกิดของนายทุกๆ ปี ฉันจะอยู่กับนายเอง พอถึงวันเกิดของฉัน นายจะต้องมาร้องเพลงวันเกิดให้ฉันเหมือนวันนี้ และพอถึงวันเกิดของนาย ฉันก็จะเป็นคนร้องเพลงวันเกิดให้นายเอง โอเคไหม”
เมื่อถึงคอนโดเขาเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างร้อนรน แต่กลับต้องตกใจกับภาพตรงหน้า
“คุณหนู!”
ภาพตรงหน้าที่ณศรัณย์เห็นคือเธอใส่เพียงแค่ผ้ากันเปื้อนผืนเดียว นอกนั้นไม่ได้ใส่อะไรเลยที่กำลังยืนต้อนรับเขากลับบ้าน ณศรัณย์กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ มองซ้ายมองขวา เขาจึงรีบปิดประตูห้องทันที กลัวว่าจะมีคนเห็นเธอเข้า ถ้าเป็นแบบนั้นเขาต้องรู้สึกโมโหไม่น้อย
“แล้วตอนนี้หายเครียดหรือยัง” มือเรียวเล็กลูบไล้เบาๆ ไปบนหน้าอกแน่นของเขา
“เหมือนจะเครียดกว่าเดิมนะครับ” ณศรัณย์จีบมือแสนซนนั้นไว้
“ทำไมล่ะ”
“ทีหลังคุณหนูอย่าแต่งตัวแบบนั้นไปยืนหน้าประตูอีกนะครับ” เขาหมายถึงผ้ากันเปื้อนผืนเดียวที่เธอใส่ไปยืนรอเขาอยู่หน้าประตู
“กลัวจะมีคนมาเห็นฉันเหรอ”
“คนอื่นห้ามเห็น ผมเห็นได้แค่คนเดียว”
“ให้เธอรีบเซ็นให้เรียบร้อยซะ” ณศรัณย์หันไปบอกสินธุ
ลาวิณาหยิบขึ้นมา เห็นว่าเอกสารนั้นคือใบหย่า
“เซ็นซะ ทุกอย่างจะได้จบ”
“ณ แต่ฉันมีเรื่องจะต้องบอกนายก่อน” ลาวิณารวบรวมลมหายใจ ก่อนจะพูดออกไป
“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธอแล้ว”
“ช่างมันเถอะ ทุกอย่างมันจบแล้ว” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งที่ตรวจครรภ์ที่บ่งบอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ โยนมันลงไปในถังขยะ แล้วก้าวเดินไปต่อ
“แค่นี้มันจะไปพออะไร แกแค่ไปอ้อนวอนมันอีกสักหน่อย แกมีลูกที่เป็นไพ่ใบสำคัญอยู่อีกใบในมือเลยนะ แกอย่าโง่สิ”
“พ่อพอเถอะค่ะ หนูบอกแล้วไงว่าเด็กคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ และหนูก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกแล้ว”
“นังลูกโง่! คนอย่างแกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ รู้เอาไว้เลยนะว่า...เพราะแกนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้”
“เธอบอกไม่ได้กินข้าวตั้งแต่ตอนเที่ยงเมื่อวาน แล้วระหว่างนั้นล่ะกินอะไร”
“น้ำเปล่า”
“แค่น้ำเปล่าเนี่ยนะ”
“แปลกตรงไหน ขนาดน้ำก๊อกฉันยังดื่มมาแล้วเลย”
“พ่อของฉันก็ตายไปแล้ว ตอนนี้ฉันก็ชดใช้ให้คุณอยู่นี่ไงคะ”
“หึ! สิ่งที่เธอเจ็บปวดมันไม่เท่าที่ฉันเจอหรอกลาวิณา”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง เอาชีวิตฉันไปอีกคนไหม เอาไหม”
Guest
