สปอยล์
“อย่ามาแตะตัวพลอยใสนะคะ!..ที่ผ่านมาพี่หมอก็ไม่เคยปกป้องอะไรพลอยใสอยู่แล้ว ดังนั้นพลอยใสไม่แคร์ค่ะ บ้านพี่หมอแม่ง! มีแต่คนToxic..หนูไม่อยากอยู่แล้ว หนูไม่อยากอยู่กับพี่แล้วจริง ๆ ..เรามายุติความสัมพันธ์แบบนี้กันเถอะ”
แววตาเธอเริ่มแดงก่ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือขณะที่พูด เขาเองก็เริ่มหายใจติดขัดก่อนจะยืนนิ่งไปเพราะไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมา
“หนูพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง แล้วเฮียล่ะพลอยใส..นี่เราจะเก็บของไปไหนอีก..หยุดเดียวนี้เลยนะ!”
เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่แฝงด้วยความเศร้าลึก ๆ เธอผลักอกเขาก่อนจะเอื้อมไปเก็บเสื้อผ้าตัวเองใส่กระเป๋า จากนั้นเขาก็รีบมากระชากเสื้อผ้าพวกนั้นออกจากมือของเธอ เขาข่มอารมณ์ไม่ไหวก็เอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธเคืองกอดเธอเอาไว้
“อย่ามาใช้อารมณ์เหมือนเด็กแบบนี้พลอยใส..หนูก็รู้ว่าเฮียไม่ชอบ”
“ปล่อยพลอยใสค่ะ! พลอยใสโตพอและไม่จำเป็นต้องให้พี่มาดูแลอีกแล้วค่ะ”
เขาคลายอ้อมกอดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น..และนั้นมันยิ่งทำให้เขาอ่อนไหวมือไม้เริ่มสั่นจนเขาต้องขบกรามตัวเอง และยิ่งเห็นเธอไม่แคร์เขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งโกรธจนตะคอกเสียงดังกับเธอไปว่า
“ ถ้างั้นก็วางของที่เป็นของเฮียลงเดี๋ยวนี่!!! ถ้าคิดว่าโตแล้วก็ได้ ..อยากไปไหนก็ไปเลยไป”
************************
❌ ไม่นอกกายนอกใจ
🚩 ( มีฉากขืนใจไม่หนักแต่ NC ดุเดือด ) / ใช้ภาษาไม่สุภาพ (บางตอน)
จากใจนักเขียน : เรื่องนี้สำหรับไรท์ค่อนข้างไปทางธงแดงค่ะ แรงบันดาลใจในการแต่งไรท์แค่อยากนำเสนอแนวคิดสำหรับชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอต้องใช้ความอดทนและไม่กล้าก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองดังนั้นอ่านไปอาจจะรู้สึกอึดอัดใจไปบ้างแต่ก็จบแฮปปี้นะคะ ฝากทุกคนกดไลค์คอมเมนต์ กดติดตามไรท์ไว้ด้วยนะคะ
Guest
