เกิดเป็นชายาผู้อมตะ

เดิมที ข้าคือหญิงสาวจากศตวรรษที่ 21

ถูกแต่งตั้งเป็นผู้หญิงต้นแบบของประเทศ

มีนามว่า หลินซินเหยียน แต่งงงานอยู่กินกับสามี

มา 6 ปี เขามีนามว่า หลี่หวงเซี่ย เป็นอาจารย์ชั้นครูสอนศิลปะการต่อสู้ และการใช้อาวุธของค่ายทหาร

ตลอดเวลา ข้าคิดมาเสมอว่าตนเองคือไข่มุกล้ำค่า ชั่วชีวิตนี้เขาขาดไม่ได้ แต่ข้ากลับคิดผิดถนัด

เมื่อวันหนึ่งได้เกิดอุบัติเหตุรถชนถึงแก่ชีวิต ประโยคเย็นชา ที่บังเอิญได้ยินจากปากผู้เป็นสามี

ได้สร้างบาดแผลให้เจ็บลึก

"ถ้าเธอตายก็ตาย ฉันจะไปทัน หรือไม่ทัน ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว"

และข้าได้ขอพรต่อสรวงสวรรค์ ว่าชาติหน้า จะไม่ขอเกิดเป็นภรรยาผู้ชายอย่างเขาอีก

หากแต่โลกวิญญาณมีระบบที่ซับซ้อนกว่าที่คิด ไม่ได้ส่งดวงจิตของข้าไปชาติถัดไป แต่กลับส่งย้อนมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ในศตวรรษที่ 4

ที่มีนามว่า ซูหนิงเอ๋อร์

เป็นบุตรคนเดียวของเสนาบดีกองคลัง ซึ่งมีกฎบังคับจากราชวัง ให้เข้ารับการสอบคัดเลือกเป็นพระสนม

ในหวงไท่จื่อ (องค์ชายรัชทายาท) รัชสมัยที่ 5

แห่งราชวงศ์หลี่

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น เหตุใดหวงไท่จื่อ

ถึงหน้าตาคล้ายกับอดีตสามีในยุคปัจจุบัน

ที่ข้าตายจากมา

"หลัวชั่ว เป็นตายร้ายดียังไง ข้าจะไม่มีวันเป็นภรรยาของท่านอีกเด็ดขาด"

การสอบแข่งขันเพื่อให้ได้มา ซึ่งตำแหน่งพระสนม 5 คน จากบรรดาหญิงงามร่วม 20 คน ได้เริ่มต้นขึ้น

พวกนางล้วนราวกับใช้จรดปลายพู่กัน

เป็นหอกแหลมคมเข่นฆ่ากันตาย

แต่นั่น...ไม่ได้น่าตื่นเต้นเท่ากับ ข้า ซูหนิงเอ๋อร์

ที่พยายามสอบให้ตก จากตำแหน่งนี้...