รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นมีคนใส่ชุดสีฟ้าๆกำลังอุ้มอยู่ เขามองไม่ค่อยถนัดนักแต่คิดว่าคงเป็นหมอ พยายามจะส่งเสียงเพื่อถามแต่เสียงที่ออกมามีเพียง แอ๊ แอ้.... นี่เป็นเด็กทารกเลยหรอ?!
“เป็นโอเมก้าเพศชาย น้ำหนัก 2,350 กรัมครับ” เสียงคนชุดฟ้าๆพูดขึ้น แต่อะไรนะเป็นโอเมก้า ไม่นะ ไม่เอา ท่านผู้คุมวิญญาณกลับมาก่อนได้ไหม มาเจรจากันอีกรอบเถอะ
“อุแว้~ อุแว้~!!!” เสียงโวยวายของเขากลับส่งออกมาเป็นเสียงทารก
“โอ้ ร้องเสียงดังเลย ปอดคงจะแข็งแรงมาก” พยาบาลที่เช็ดตัวให้พูดอย่างอมยิ้มเอ็นดู “หน้าตาน่ารักหน้าชังนะคะคุณแม่ ยินดีด้วยนะคะ”
“ชื่อว่าอะไรครับเนี่ย” คุณหมอถามขึ้นพร้อมมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดตัวแค่นี้ โวยวายเก่งจริงๆสงสัยจะยังไม่ชินกับอากาศข้างนอก
“ศุภกานต์ค่ะ ชื่อเล่นว่าน้องปัณณ์” ขณะที่พูดน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ลูกรักของเธอทำไมถึงได้ดูงดงามขนาดนี้ ช่างสวยงามเปราะบางเหมือนดอกไม้ ที่ต้องคอยดูแลรักษาอย่างทะนุถนอม เป็นสิ่งมีชีวิตที่วิเศษจริงๆ
“คุณแม่ลองอุ้มดูนะคะ” พยาบาลสาวพูดพร้อมวางเด็กทารกไว้บนอกผู้เป็นมารดา
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวของเราอย่างเป็นทางการนะคะ เด็กชายศุภกานต์ อัครวินท์”
“อุแว้~” ไม่ยินดี!!!!!!!
Guest
