บังเอิญรัก

อัญขมวดคิ้วมองคนที่กำลังจ้องมองมา ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อรู้ว่าคืออคิณ คนที่เธอไม่ต้องการเจอ ยิ่งกว่าตกใจเมื่อเห็นว่าเขาลุกขึ้นและกำลังเดินมาหาทางเธออย่างรวดเร็ว

“จะไปไหนของมึง” อคิณไม่สนใจทิศ จดจ่อกับเป้าหมาย

เพียงไม่กี่กระพริบตา ใบหน้าที่เธอต้องเงยหน้ามองก็ยืนอยู่ตรงหน้า มือเล็กถูกจับด้วยแรงมหาศาล ดึงให้ไปตามทิศทางของอคิณ เธอได้แต่สงสัย รีบซอยฝีเท้าให้ทันเพื่อไม่ให้ล้ม ไม่นานเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องเรียน พร้อมปล่อยมือเธอเป็นอิสระ

“พี่ทำอะไรเนี่ย คุยกันดี ๆ ก็ได้” ข้อมือแดงหมดแล้วเนี่ย

“คุยดี ๆ ไม่เข้าใจนี่ รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป” อารมณ์ลุกเป็นไฟ

“ฉันทำอะไรคะ ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง……” ไม่สิ้นประโยค อคิณให้เธอดูข้อความและรูปภาพในโทรศัพท์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอไม่ได้ทำและไม่มีรูปเหล่านี้ด้วย

“ยังจะปฏิเสธอยู่ไหม” เขาลดมือลง

เป็นภาพที่ถ่ายจากอีกเครื่อง มุมรูปตรงกับที่เธอยืนเมื่อเช้า ต้องถามฝันให้แน่ใจ

“ฉันไม่ใช่คนทำจริง ๆ นะคะ ดูสิมันเป็นภาพที่ถ่ายจากเครื่องอื่นอีกที” เธอยืนยัดที่จะอธิบายด้วยเหตุผล

“แต่ต้นเหตุของปัญหามันก็มาจากคุณไม่ใช่หรือไง มุมกล้องมันชัดเจนว่ามาจากคุณ”

จริงอย่างที่เขาพูด มันผิดที่เธอ เรื่องนี้อย่าโทษใครเลย

“ฉันขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้” ก้มศีรษะน้อมรับผิด