ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงนั่งจนมองเห็นเด็กน้อยผมเปียได้ชัดเจน เด็กน้อยค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาแล้วส่งยิ้มตาหยีเห็นฟันซี่เล็กน่ารักเรียงตัวสวย ใบหน้าของเขาฉาบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า
“ลุงเอาเค้กมาให้แล้ว ขอลุงกอดหนูหน่อยได้ไหมคะ”
“ไม่ได้!” เสียงของคนเป็นแม่แข็งขัดขึ้นทันที
“แม่ม่านขา ดุทำไมคะ”
“แม่บอกแล้วว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า”
“ลุงไม่ใช่คนแปลกหน้านะคะ”
เขาพูดพลางเอื้อมมือจะยีหัวเด็กน้อยแต่ก็ถูกม่านมัสลินปัดมือออก
” อย่ามาจับน้องไออุ่น พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน ม่านไม่อยากให้ลูกสนิทกับคนแปลกหน้า”
ท่านรองฯ ฝุ่นชักมือกลับพลางจ้องเข้าไปในดวงตาใสแป๋วของเด็กน้อยก่อนที่เขาจะตัดสินใจถามอะไรบางอย่าง
” คุณพ่อของไออุ่นไม่มารับเหรอคะ”
” นี่….”
” คุณแม่บอกว่าคุณพ่อไปอยู่ที่ชอบ ๆ แล้ว ส่วนไออุ่นต้องอยู่กับแม่ม่านเท่านั้นค่ะ เพราะคุณแม่รักและหวงและห่วงไออุ่นม๊ากกกกกก….มาก”
“แม่ของหนูขี้หวงจังเลยนะคะ แต่ลุงว่าพ่อหนูอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าชอบที่ไหน”
“อย่ามาเจอกันอีกเลยค่ะ เราเลิกกันนานแล้ว” เสียงม่านมัสลินกัดฟันกระซิบพูดกับเขาเพราะไม่อยากให้ลูกสาวได้ยิน
“แต่พี่ไม่ได้เลิกนี่ ม่านเลิกของม่านเองฝ่ายเดียว”
Guest
