"เจ็บ...ทรมาน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของ ไป๋หรง ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่กัดกินร่างกาย ความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะ ภาพของอาคารสูงระฟ้า รถยนต์ที่เคลื่อนตัวขวักไขว่ และแสงไฟนีออนระยิบระยับในเมืองใหญ่ค่อยๆ เลือนหายไป ความรู้สึกหนักอึ้งบีบรัดหัวใจเมื่อคิดถึงธุรกิจที่กำลังไปได้ดี ต้องจบลงด้วยอุบัติเหตุรถชนในพริบตา
"คงเป็นเวรกรรมกระมัง" ไป๋หรงถอนหายใจเฮือกสุดท้าย ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าครอบงำ
Guest
