[อ่านฟรี] รัก(ไม่)ลับฉบับสาวเงอะงะ

รัก(ไม่)ลับฉบับสาวเงอะงะ

ตัวอย่างบางส่วนในเรื่องนี้

“โอ๊ะ! คุณบลู ไหนบอกว่าจะให้เวลาฉันคิดก่อนไงคะ”

เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับไปผลักเขาออก เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงของบลูโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันรอไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยชิดข้างใบหู “ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากพอจะได้มาเจอเธอแบบวันนี้ ฉันกลับไปนั่งคิดทบทวนมาทุกอย่าง คิดจนแน่ใจว่าความรู้สึกของตัวเองคืออะไร…และฉันก็ยอมรับมันแล้ว”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองกำชายเสื้อของตัวเองไว้ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวสติ

“เหลือแค่เธอแล้วนะ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เหลือแค่เธอที่ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง”

“แต่ว่าเราสองคน…” เธอพยายามเอ่ย เสียงแผ่วลงราวกับรู้ดีว่าประโยคนี้จะนำไปสู่เรื่องอะไร

“ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร” บลูขัดขึ้นทันที ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง “ถ้าคนมันจะรักกัน ต่อให้อยู่คนละฐานะ คนละโลก มันก็รักกันได้ ไม่มีใครเขาแบ่งชนชั้นกันแล้วในยุคนี้”

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ความจริงใจในแววตาของเขาทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม

“ฉันว่าคุณบลูน่าจะเมานะคะ” เธอฝืนยิ้ม พยายามเบี่ยงสายตา “ฉันเข้าใจค่ะ บางทีคุณอาจจะแค่สับสน”

บลูหัวเราะเบาๆ แต่แววตานั้นกลับไม่ขำเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่เคยมีสติเท่านี้มาก่อนในชีวิต” เขาตอบช้าๆ “ฉันรู้ดีว่ากำลังพูดอะไร และรู้ว่ากำลังรู้สึกกับใคร”

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับระยะห่างเพียงเล็กน้อยนั้นจะช่วยปกป้องหัวใจตัวเองได้

“คุณเป็นหัวหน้าฉันนะคะ แล้วฉันก็เป็นแค่พนักงานทดลองงาน เราไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้เลย”

“ถ้าฉันไม่ใช่หัวหน้าเธอล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก

“ถ้าวันหนึ่งเธอไม่ได้ทำงานที่นี่ หรือฉันไม่ใช่คนในตำแหน่งนี้ เธอยังจะปฏิเสธฉันด้วยเหตุผลเดิมอยู่ไหม”

เธออ้าปากจะตอบ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่

“เธอกลัวใช่ไหม” บลูพูดเบาลง “กลัวว่าจะเสียงาน เสียอนาคต หรือกลัวว่าจะเสียใจ”

น้ำตาเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันกลัวทุกอย่างเลยค่ะ” เธอยอมรับในที่สุด “กลัวว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่คุณคิด กลัวว่าความรู้สึกนี้จะทำให้เราสองคนพัง”

บลูยื่นมือออกมาอย่างช้าๆ แต่หยุดไว้กลางอากาศ ราวกับรอการอนุญาต

“ฉันไม่เคยสัญญาว่ามันจะง่าย แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเผชิญมันคนเดียว”

เธอมองมือนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง หัวใจเต็มไปด้วยความลังเลและความหวั่นไหว

“ขอเวลาฉันอีกหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดเสียงสั่น “ขอให้ฉันได้คิดโดยไม่ต้องรีบตัดสินใจ”

บลูพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลดมือลง

“ได้…แต่ขอแค่เธออย่าหนีความรู้สึกตัวเองก็พอ”

คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวเธอ แม้เขาจะเดินออกจากห้องไปแล้วก็ตาม