ขอวอนแด่ฟากฟ้า...อย่าให้เธอต้องเสียน้ำตา

ลิน หญิงสาวจากยุคปัจจุบันผู้ใช้ชีวิตเงียบขรึมท่ามกลางความอ้างว้างจากครอบครัวและโลกใบเดิม วันหนึ่งเธอได้อ่านนิยายไทยโบราณที่เล่าถึงองค์หญิงผู้แสนเย็นชา — “หม่อมเจ้าศศิรวีร์” — ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น “ตัวร้าย” ในวังหลวง เพราะความทะนงในศักดิ์ ความเฉยชาต่อผู้คน และการแย่งชิงหัวใจของชายอันเป็นที่รักของนางเอก 

แต่ลินกลับไม่อาจเกลียดศศิรวีร์ได้ 

…เพราะใต้ดวงตาคมกริบนั้น เธอเห็นหญิงสาวผู้สวมเกราะเยือกเย็นเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เปลี่ยวเหงา 

คืนหนึ่งในอ่างน้ำอุ่น ลินพึมพำขอพรกับดวงจันทร์ 

"โปรดเถิดฟากฟ้าเมตตา… ขอให้ผู้หญิงคนนั้นได้มีใครสักคนที่กล้ารักเธอจริง ๆ สักทีเถอะ” 

และเมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง ลินกลายเป็น "คุณหญิงเอื้องฟ้า" หญิงสูงศักดิ์จากตระกูล ณ เวียงวารี — หญิงผู้มีชื่อเพียงอยู่ในขุนนางฝ่ายใน แต่ไม่มีบทบาทใดในนิยายเรื่องนั้น 

ด้วยโอกาสอันน้อยนิด เอื้องฟ้าตัดสินใจเดินเข้าไปหาเจ้าหญิงศศิรวีร์ 

…ไม่ใช่ในฐานะขุนนาง ไม่ใช่ศัตรู 

…แต่ในฐานะคนที่ “เข้าใจ” ว่าการต้องเข้มแข็งเพียงลำพังนั้นมันหนาวเหน็บเพียงใด 

ท่ามกลางวังวนแห่งพิธีรีตอง ระเบียบราชสำนัก และสายตาแห่งโลกที่ยังไม่อาจเข้าใจความรักของสตรีสองนาง 

เอื้องฟ้าจะกล้าพอหรือไม่ — ที่จะยืนอยู่ข้างหม่อมเจ้าศศิรวีร์อย่างเปิดเผย แม้จะแลกกับเกียรติ ตำแหน่ง หรือแม้แต่ความปลอดภัยของตนเอง 

เพราะบางที... การขอพรจากฟากฟ้า อาจไม่ใช่เพื่อให้ใคร “ไม่ต้องร้องไห้” 

หากแต่เพื่อให้มีใครสักคน… “ร้องไห้ไปด้วยกัน” จนกระทั่งรุ่งสางของความรักที่เป็นอิสระจะมาถึง... 

⚠️คำเตือนเนื้อหา (Content Warning) 

• เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นตามจินตนาการ ไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ หรือยุคสมัยใดๆ 

• ปมครอบครัว การคาดหวังสูง ความกดดันจากศักดิ์ฐานันดร 

• ความรู้สึกโดดเดี่ยว ซึมเศร้า และการต่อสู้กับความเป็นตัวของตัวเองในโลกที่ไม่ยอมรับ 

TW: societal repression, hidden identity, emotional trauma, longing for acceptance 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และหวังว่าจะได้ร่วมเดินทางไปด้วยกันจนจบนะคะ 💙