แพกซ์ พัชรดนย์ เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ
อายุ25ปี จบป.โทจากเมืองนอก เพื่อมารับช่วงต่อบ.อสังหาที่รวยติด1ใน10ของประเทศต่อจากผู้เป็นพ่อ
น้ำอิง อันธิยา เกียรติธาดา อายุ21ย่าง22 เรียนอยู่ปี4 พ่อแม่เสียตั้งแต่อายุ15ปี มาอยู่กับป้าที่เป็นหัวหน้าแม่ครัวที่บ้านตระกูลเลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ
ด้วยฐานะที่แตกต่างกันเขาและเธอก้เปรียบดังเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้
หลานหัวหน้าแม่ครัวกับทายาทเพียงคนเดียวของเจ้าของคฤหาสน์ตระกูลเลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกำขับเลยแม้แต่อย่างเดียว
"แค่ได้เป็นคนใช้ที่บ้านเค้าก็ถือว่าดีมากแล้ว"
🥺🥺🥺🥺🥺🥺
ด้วยฐานะที่ต่างกัน เขาผู้เกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่างและเธอที่เกิดมาในครอบครัวที่ธรรมดา
นอ.รู้ตัวดีว่าไม่คู่ควรกับพอ.เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ในที่ที่ของตัวเอง
แต่พอ.ชอบน้องตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้นอ.มาเป็นของตัวเอง ไม่สนฐานะ ไม่สนว่าใครจะมองยังไง เพราะว่าพอ.รักนอ.มาก
“คุณแพกซ์ คุณจะทำอะไรปล่อยอิงนะคะ”
“แล้วเธอเมินฉันทำไม แล้วก็ไม่ยอมพูดกับฉัน”
“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ ปล่อยอิงได้แล้วค่ะเดี๋ยวมีคนมาเห็นจะเป็นเรื่องได้นะคะ”
“แบบไหนที่ว่าดี แบบที่ไม่พูดไม่จาหน้าไม่มองแบบนี้เหรอน้ำอิง ฉันไม่ชอบ”
“แต่เป็นแบบนี้ก็ดีสำหรับตัวคุณนะคะ ปล่อยอิงได้แล้วค่ะ”
“ไม่ปล่อย แบบนี้ตากห่างที่ดีสำหรับฉัน”
ฟอดดดดดดดด ผมกดจมูกจมหายลงไปกับแก้มนิ่มนิ่มของเธอและสูดดมกลิ่นที่ผมคลั่งไคล้เข้าปอดแบบเต็มแรงแล้วสองแขนก็โอบกอดเธอไว้แน่น จากนั้นก็เอาคางเกยไว้บนบ่ามล จมูกก็ดอมดมกลิ่นหอมหวานที่ซอกคอขาว
“ถึงจะมีคนเดินผ่านมาก็ไม่มีใครมองเห็นเราหรอก รถฉันฟิล์มมืดคนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหรอก ถึงเห็นเดี๋ยวฉันจะรับผิดด้วยการเป็นแฟนเธอเอง”
“คุณเลิกพูดเล่นเถอะค่ะ ปล่อยอิงเถอะค่ะ”
“ไม่ปล่อย ที่พูดมาทุกอย่างล้วนมาจากใจฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบหรืออะไรทั้งนั้น ฉันจริงจังจริงใจกับเธอจริงๆ”
“คุณชอบอิงจริงๆ หรือคะ อิงคิดว่าคุณแค่คิดจะมาหลอกกินอิงเล่นๆ พอได้แล้วก็ไม่สนใจ”
“ชอบครับ”
“ชอบครับชอบมากๆ ไม่คิดที่จะทิ้งและไม่มีวันทิ้งแน่นอนครับ”
“คุณแพกซ์ ห้ามหลอกอิงนะคะ อิงก็ชอบคุณมากๆ เหมือนกันค่ะ”
“พี่ไม่ได้หลอก พี่ออกจะคลั่งเราขนาดนี้ เรานั่นแหละห้ามทิ้งพี่เด็ดขาดไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นแบบไหน เราต้องหนักแน่นและเชื่อใจพี่ ไม่ต้องฟังใครทั้งนั้นฟังแค่พี่”
“อิงจะพยายามนะคะ”
“ไม่เอาไม่พูดแบบนี้สิ พูดแบบนี้ก็เหมือนเธอจะทิ้งพี่ไปอยู่ดี”
“อนาคตข้างหน้าเราไม่รู้หรอกนะคะ”
“พี่นี่แหละที่รู้ ว่าอนาคตข้างหน้าอิงต้องแม่ของลูกพี่และไม่มีวันที่อิงจะไปจากพี่ได้”
Guest
