‘จะอะไรนักหนากับแค่เมียคุ้มกะลาหัว! เธอก็ได้เงินจากแม่พี่ไปตั้งห้าล้าน! ยังจะเอาอะไรอีก? แค่อยู่เงียบ ๆ ทำหน้าที่เมียหลอกผีไปวัน ๆ ไม่ได้หรือไง? ไม่ต้องมาพยายามจะเป็นเมียจริง ๆ ไม่ต้องมาทำเหมือนรักพี่! เพราะเราสองคนไม่ได้รักกัน! พี่แม่ง...ไม่ได้รักเธอเลย! ส่วนเธอก็แค่แต่งงานเพราะเงิน! จะมาทำเหมือนว่ารักว่าห่วงพี่ทำไมหวานใจ?!’
คนพูดมันก็พูดเพราะอารมณ์ พูดเพราะเมา พูดไม่คิด พ่นออกจากปากแล้วก็ลืม
แต่คนฟัง...จำไม่ลืม
“น้องไม่ชอบที่พี่กระทิงทำแบบเมื่อกี๊ เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่ไม่มีสิทธิ์มาวางท่าเป็นผัวน้องต่อหน้าคนอื่น”
“ก็พี่เป็นผัวเธอ ทำไม? หรือจะทิ้งพี่จริง ๆ อย่างที่ชาวบ้านเขาพูดกัน ก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครแม่งเอาไปพูดว่าเธอแยกห้องนอนกับพี่แล้ว คนมันถึงรู้กันทั่วจนเรียกพี่ว่าไอ้กระทิงเมียทิ้ง แล้วอีกอย่างนะหวานใจ...ถึงเธอจะไม่พูด มีใครสักคนในดงผีป่านี่ยังไม่รู้อีกเหรอว่าพี่เป็นผัวเธอ!”
“แต่เราคุยกันแล้ว”
“จำไม่เห็นได้ว่าเคยคุย พี่ไม่เคยตอบตกลงว่าให้เธอออกไปทำตัวเหมือนคนไม่มีผัวแล้วไปขายอ้อยให้ไอ้เวรหน้าไหนก็ได้ อย่าลืมสิแม่หมอแสงจันทร์บอกไว้ว่าเราต้องได้เสียเป็นเมียผัวไปตลอดชีวิต ห้ามเธอรักใครจนกว่าเราจะตายกันไปข้าง”
“ที่จำไม่ได้ก็เพราะพี่เมา แต่น้องจำได้ทุกคำที่พี่พูด แล้วที่ผ่านมาพี่ก็ไม่เคยเชื่อเรื่องอาถรรพ์ไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ปล่อยน้องไปสักทีสิ พี่ก็ไม่ได้รักน้องนี่ พี่ไม่เคยอยากได้น้องเป็นเมียด้วยซ้ำ เงินพี่ก็มีตั้งเยอะแยะ จะมาเสียดายทำไมกับเงินห้าล้านที่ให้น้องมา”
“เออ! ไม่เชื่อ! แต่ไม่ลบหลู่ไง! เลิกพูดสักทีว่าจะให้พี่ปล่อยเธอไป...อย่าเห็นแก่ตัวให้มันมาก เธอได้เงินไปแล้ว! เธอยอมเป็นเมียพี่ก็เพราะเงินห้าล้าน ได้ไปแล้วจะทิ้งกันง่าย ๆ เหรอวะ? แล้วถ้าพี่ตายเพราะต้องเลิกกับเธอจริง ๆ ใครจะรับผิดชอบ?!”
“...”
“รอพี่ตายห่าไปจริง ๆ ก่อนหวานใจ ถึงตอนนั้นอยากมีผัวใหม่สักร้อยคนก็เชิญเธอเลย! แต่คงยากหน่อยว่ะ...เพราะชะตาพี่มันแข็งยิ่งกว่ากระโปกซะอีก!”
“งั้นน้องคงตายก่อน”
“ว่าไงนะ?”
“น้องบอกว่าถ้าไม่กลับบ้านตอนนี้ ถ้าคืนนี้ขึ้นเตียงกันไม่ทันเที่ยงคืน...พี่อาจได้ตายจริง ๆ”
ทุกคนขาาา
เรื่องนี้แพรดึงเอาความเชื่อและเรื่องอาถรรพ์ของชาวบ้านดงเมียคุ้มขึ้นมาใช้เป็นกิมมิกสำคัญของเรื่อง ซึ่งตลอดทั้งเรื่องตัวละครจะพูดถึงเรื่องอาถรรพ์และผีสางกันไม่น้อย
แต่ใด ๆ คือนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักร่วมสมัยนะคะ ถึงจะมีความเชื่อเรื่องงมงายปะปนอยู่บ้างก็ตาม
และไม่มีผีสักตัวโผล่มาเลย ฮ่า ๆ
เรื่องอาเพศ อาถรรพ์ ผีต้นกำเนิดที่สร้างคำสาปดงเมียคุ้ม บางคนอ่านก็อาจจะเชื่อว่ามันคือเรื่องเหมือนที่ชาวบ้านส่วนใหญ่เชื่อ แต่บางคนก็อาจตีความว่ามันเป็นแค่เรื่องงมงายเหมือนที่ไอ้กระทิงกับหวานใจคิด
แต่ทั้งนั้นทั้งนี้...ไอ้กระทิงพระเอกของเราก็พูดอยู่บ่อยว่าไม่เชื่อแต่ก็ไม่ลบหลู่ ฮ่า ๆ
กระทิงเป็นผู้ชายบ้าน ๆ ที่หล่อ แถมรวย ขยันทำงาน ปากหมา...ด่าได้ไม่เว้นผี ที่สำคัญคือหวงเมียมากจริง ๆ ปากมันบอกว่าไม่รัก ปากมันบอกว่าหวานใจก็เป็นแค่เมียเสริมดวง แต่พอเอาเข้าจริงกลับตามเฝ้า ตามหวงเมียตลอด ที่สำคัญคือเปย์เมียเก่ง
ส่วนหวานใจนางเอกของเรื่องที่มารับบทเป็นเมียเสริมดวงแก้อาถรรพ์ น้องน่ารักน่าเอ็นดูค่ะ เป็นเด็กกตัญญู เป็นที่รักของแม่ผัว ใครจะมองว่าน้องแต่งงานกับไอ้กระทิงเพื่อแลกเงิน น้องไม่สนค่ะ เพราะความจริงคืออะไรมีแค่น้องคนเดียวที่รู้
เรื่องนี้ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ จบแบบแฮปปี้เหมือนเดิมตามแบบฉบับสุขนิยมที่แพรเขียนในทุกเรื่อง ระหว่างทางที่เล่าเรื่องราวความรักของพระเอกนางเอก มันก็มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ มีเศร้า มีซึ้ง ซึ่งตามความตั้งใจแรกของแพรคืออยากเขียนออกมาให้อ่านได้เพลิน ๆ ม่วน ๆ จอย ๆ โจ๊ะ ๆ แม้บางฉากจะมีน้ำตาแต่ก็ไม่กระทบกระเทือนถึงตับ และแน่นอนว่ามีวาบหวามซาบซ่าน แซ่บถึงทรวงเช่นเคย
ฝากไอ้กระทิงและหวานใจแห่งดงเมียคุ้มไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ
ด้วยรักและจุ๊บจุ๊บ
ผืนแพร