ลิขิตฟ้าพันธนาการรัก

บทนำ: ปฐมบทแหงความแค้น

ณ ลานพิธีแห่งสวรรค์ สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านท้องนภาหม่นหมอง

กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วลานพิธี ร่างของหญิงสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดนอนแน่นิ่งอยู่กลางลาน พื้นหินศิลาถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน เลือดของนางค่อย ๆ ซึมซับลงไปในรอยแตกร้าวของลานศิลา ดวงหน้าของนางงดงามราวภาพวาด ทว่าแฝงไว้ด้วยความเงียบงันและความสิ้นหวัง รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงกระซิบจากผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์นี้

"นางสมควรได้รับโทษ!"

"ช่างน่าหัวเราะ…เทพอารักษ์ที่บังอาจคิดต่อต้านบัญชาสวรรค์"

"ทรยศเช่นนี้ สมควรถูกลบหายไปจากห้วงภพ" แม้เสียงเหล่านั้นจะดังแค่ไหน แต่สำหรับนาง มันกลับแผ่วเบาราวสายลมไกลโพ้น…

นางมิใช่ผู้ทรยศ… นางเพียงแค่…รักผิดคน ร่างกายของนางกำลังเย็นเฉียบลงทุกขณะ แต่จิตวิญญาณของนางกลับเต็มไปด้วยเพลิงแค้น นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายกวาดสายตามองไปรอบตัว และแล้ว…ดวงตาของนางก็หยุดลงที่บุรุษผู้หนึ่ง บุรุษในอาภรณ์ดำทะมึน… ผู้ที่ลงมือทำลายปฐมจิตของนาง ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับสวรรค์สรรสร้างยืนอยู่ไม่ไกล สายตาของเขานิ่งลึกดั่งห้วงมหาสมุทร มองดูร่างของนางอย่างเงียบงัน

"เจ้า…" เสียงของนางแผ่วเบาราวสายลม พยายามยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงัน เขา…ไม่เอื้อมมือมาหานางเลยสักนิด เงาของเขาค่อย ๆ เลือนรางลงพร้อมกับสติของนางที่ดับวูบ… และในวินาทีนั้น ก่อนที่จิตวิญญาณของนางจะแตกสลาย

พลังลี้ลับบางอย่างกลับห่อหุ้มร่างของนางไว้ แสงสีทองส่องประกายเป็นครั้งสุดท้าย… ก่อนที่นางจะถูกกลืนหายไปในห้วงอเวจี

--- พันปีให้หลัง… ท่ามกลางความเงียบสงัดของสุสานโบราณ แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงบนร่างของหญิงสาวที่นอนหลับใหล ดวงตาที่ปิดสนิทพลันกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่สวยเย็นชา ชาตินี้…นางจะไม่ยอมให้ใครทำลายสิ่งใดของนางได้อีก

__ภพใหม่ ชะตาใหม่ แต่ความแค้นเดิมยังคงฝังลึก __