รักข้ามภพ

ท่ามกลางหมอกบางเบาที่ปกคลุมขุนเขาสูงตระหง่าน เสียงลมพัดแผ่วเบาดั่งบทเพลงแห่งธรรมชาติ แดนเซียนเงียบสงบ สายน้ำจากน้ำตกสูงชันร่วงหล่นลงกระทบแอ่งน้ำใสราวกระจก ระยิบระยับใต้แสงจันทร์ดวงกลมโต 

ฟางซินยืนอยู่บนสะพานไม้เก่าแก่ มือไพล่หลัง มองท้องฟ้าอย่างสงบนิ่ง ดวงตาดำขลับสะท้อนแสงจันทร์ แม้เขาจะสวมอาภรณ์นักพรตสีขาวสะอาด ทว่าใบหน้าคมคายและแววตาล้ำลึกนั้น กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและอ่อนโยน 

เขามาที่นี่เพื่อบำเพ็ญเพียร ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง ทว่าคืนนี้กลับรู้สึกไม่สงบเช่นทุกวัน 

"อ๊ะ!?" 

เสียงหวานใสของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น ตามมาด้วยร่างบางที่พลัดตกจากต้นไม้ใหญ่ ร่วงลงสู่พื้นหญ้า ฟางซินหันไปมอง เห็นร่างหญิงสาวในชุดขาวสะอาดนอนคว่ำหน้าอยู่ เส้นผมยาวสลวยกระจายบนพื้น 

เขาขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าจะแปลกใจที่มีใครสักคนล่วงล้ำเข้ามาในแดนเซียน 

"เจ้าคือใคร?" 

หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีนิลสบเข้ากับสายตาของเขา ใบหน้านั้นขาวนวลราวกับหยก มีรอยแดงจางๆ บนแก้มเพราะแรงกระแทก 

"ข้า... ข้าหลงทาง" นางตอบเสียงแผ่ว พลางลูบหัวตัวเองเบาๆ 

ฟางซินมองสำรวจนาง หญิงสาวตรงหน้าดูอ่อนเยาว์และบอบบาง ราวกับไม่เคยสัมผัสโลกภายนอก แต่สิ่งที่เขาสังเกตเห็นคือ บรรยากาศรอบตัวนางแฝงไอเย็นบางอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์ 

"...เจ้ามิใช่มนุษย์" 

ดวงตากลมโตไหววูบ นางกัดริมฝีปากแล้วเม้มไว้แน่น "ข้าไม่ได้มาทำร้ายใคร ข้าแค่... หลงมาเท่านั้น" 

ฟางซินมองนางอย่างพิจารณา ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งใต้แขนนาง 

หางสีขาวเงิน... เลื้อยขดอยู่ใต้แขนนาง 

"งูปีศาจ..." 

สิ้นคำพูดของเขา นางสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตนั้นฉายแววตระหนก ก่อนจะรีบใช้แขนเสื้อคลุมปกปิดหางของตนเอง 

"ข้าไม่ทำร้ายใครจริงๆ นะ!" 

ฟางซินมองนาง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยพบปีศาจที่ดูไร้พิษภัยเช่นนี้มาก่อน 

"ตามข้ามา" 

"หืม?" นางกระพริบตาปริบๆ 

"ข้าจะพาเจ้าออกจากที่นี่ ก่อนที่ใครจะพบเจ้าเข้า" 

นางมองเขาอย่างลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่ไม่มีท่าทีปองร้าย จึงตัดสินใจเดินตามไป 

นั่นคือการพบกันครั้งแรกของฟางซินและอิ้งเยว่— ปีศาจงูน้อยที่ซุกซน ขี้อาย และกำลังจะเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล...