หลงมนต์นาคราช

เรื่อง หลงมนต์นาคราช

"เนื้อเรื่องอ้างอิงมาจากละครเรื่อง ดงพญาเย็น บวกกับจินตนาการของตัวนักเขียนเอง ไม่มีเจตนาที่จะทำให้นักแสดงเสียหาย ตัวละครทุกตัวที่นักเขียน จินตนาการออกมานั้น หวังว่าทุกคนจะชอบ เพราะตัวละครหลักโดยเฉพาะนางเอกนักเขียน ใส่ความเป็นตัวเองลงไปในนิยายเรื่องนี้ด้วย สำหรับใครที่ชื่นชอบพ่อเดี่ยวชูพงศ์ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะโดนใจทุกท่านนะจ๊ะ ฝากติดตามด้วยน้า เป็นนิยายเรื่องแรก และตั้งใจแต่งมาก"

โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชมเพื่อความบันเทิง

*** แนะนำตัวละคร ***

เพชร พญาไพร (เพรช)

เป็นลูกชายนายฮ้อยเพิกและนางบัว เก่งเรื่องการต่อสู้ด้วยอาวุธและมือเปล่า เรื่องคาถาอาคม นับว่ายังต้องฝึกฝนอีกเยอะ

อ้ายเข้ม

เป็นหลานชายแท้ๆของป้าบัว เก่งเรื่องการต่อสู้ด้วยอาวุธ แต่ไม่ค่อยถนัดการต่อสู้มือเปล่า ส่วนเรื่องคาถาอาคม ก็เหมือนกันกับเพรช ยังต้องฝึกฝนอีกเยอะ

น้าสา 

ชายวัยกลางคน ผู้เก่งกาจ เรื่องการต่อสู้ทุกรูปแบบไม่ว่าจะเป็นอาวุธหรือมือเปล่า ทั้งยังเก่งเรื่องคาถาอาคม หนังเหนี่ยวอยู่ยงคงกระพัน ฟันแทงไม่เข้า เก่งไม่แพ้นายฮ้อยเพิกผู้เป็นพี่เขยเลย

เจ้าสร้อยสุดาเทวี (สร้อย)

ธิดาองค์โตของเจ้าศรีดารา เป็นผู้ครอบครองมนต์ชุบชีวิต นิสัยเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ ไม่เก่งเรื่องการต่อสู้หรือคาถาอาคมแต่อย่างใด แต่เก่งเรื่องแม่ศรีเรือนและชอบทำขนมหวานเป็นที่สุด

เจ้าน้อยนาคราช (น้อย)

ธิดาองค์เล็กของเจ้าศรีดารา ผู้ครอบครองมนต์นาคราช และสามารถอ่านจิตคนได้ นิสัยเรียบง่ายแต่แก่นแก้ว เก่งเรื่องการต่อสู้ทุกรูปแบบไม่ว่าจะอาวุธหรือมือเปล่า และเก่งเรื่องคาถาอาคม อีกทั้งยังอยู่ยงคงกระพันฟันแทงไม่เข้า ชอบแต่งกายเป็นชาย ไม่ชอบอะไรที่ดูเป็นผู้หญิง แต่เรื่องการทำอาหารคาวไม่มีใครสู้ได้

องค์พญาเพรชภัครนาคราช (พญาเกล็ดแก้ว)

เป็นพญานาคราชที่มีฤทธิ์เดช และมีบารมีมาก เป็นผู้ปกป้องคุ้มครองเมืองขวางทะบุรี และเชื่อกันว่วท่านคือบิดาของ เจ้าน้อยนาคราช