“แล้วนายมาหาฉันมีธุระอะไร”
“เพื่อไม่ให้เสียเวลาเข้าเรื่องเลยแล้วกัน หยุดความรู้สึกที่เธอมีต่อไอ้ธามซะ ฉันพูดแค่นี้หวังว่าเธอจะเข้าใจ”
“ทำไมฉันต้องหยุดความรู้สึกที่เพื่อนเขามีต่อกันด้วย”
“แน่ใจเหรอว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อไอ้ธามแค่เพื่อน ไม่ใช่ว่ารู้สึกกับมันเกินเพื่อนหรอกเหรอ”
“นาย...รู้ได้ยังไง”
“หึ...ฉันรู้ได้ยังไงไม่สำคัญ สำคัญคือเธอต้องหยุดความรู้สึกที่พิเศษกับไอ้ธามซะ อย่าคิดที่จะเข้ามาแทรกกลางระหว่างความรักของพวกเขา ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
คำเตือน!!
นิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนอาจมีเนื้อหาและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน (18+)
การดำเนินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป หากรู้สึกว่าเนื้อเรื่องไม่ใช่แบบที่ตัวเองต้องการ อ่านแล้วรู้สึกไม่ชอบ/ ไม่ถูกจริต รบกวนไม่ทิ้งคำพูดแย่ๆใส่นักเขียนนะคะ มันเป็นการบั่นทอนจิตใจในการแต่งนิยาย แต่ถ้าหากใครชื่นชอบก็ให้กำลังใจนัก(อยาก)เขียนหน้าใหม่คนหน้ามนคนนี้ได้นะคะ
จะลงให้อ่าน 50% แล้วค่อยไปติดตามอ่านต่อฉบับเต็มที่ E-book นะคะ จะลงขายใน Meb ที่เดียวเท่านั้น หากอีบุ๊คพร้อมโหลดแล้วจะมาแจ้งให้ทราบอีกครั้งค่ะ
ห้าม!!
ดัดแปลงบทความ คัดลอก และนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติ 2537
ฝากนิยายเรื่องแรกของไรท์คนหน้ามนไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของแม่ยกด้วยนะคะ
ซูโกะ
Guest
