ท่านอ๋องชั่วช้าผู้นี้ข้ายกให้เจ้า

อู๋กวิ้นชี สตรีที่ใครใครก็ต่างหมายปองหวังให้นางเป็นฮูหยิน แต่ชีวิตดันต้องเจอชะตากรรมเพื่อบุรุษผู้เป็นที่รักดันหวังในอำนาจส่งอู๋กวิ้นชีเข้าไปเพื่อปวงพระชนม์องค์รัชทายาทเพราะทรงรู้ว่าอย่างไรองค์รัชทายาทต้องไม่สงสัยในตัวของอู๋กวิ้นชีเป็นแน่แต่ความไม่กล้าทำในสิ่งที่ผิดอู๋กวิ้นชีจึงได้บอกความจริงแก่องค์รัชทายาท

อู๋กวิ้นชีพยักหน้าก่อนจะก้มลงหมอบขอความเมตตาจากองค์รัชทายาทอีกครั้งเพื่อไว้ชีวิต หากเป็นสตรีคนอื่นคงโดนโทษประหารชีวิตไปเสียแล้วแต่นี้คืออู๋กวิ้นชี สตรีที่เฝ้ารักเฝ้ารอมานานแม้ในวันตัดสินใจที่นางเลือกหลี่ช่าน ตัวเขาเองก็ไม่ใช้อำนาจในการแย่งชิงนางมาหากวันนี้นางต้องการที่จะปวงพระชนม์เขาเองก็ยังคงให้โอกาสนาง

“เจ้ากลับไปเสียเถอะ”

“ได้โปรดให้อภัยหม่อมฉันด้วยนะเพคะ”

องค์รัชทายาทเดินลงจากบัลลังก์มาจับแขนแขนทั้งสองข้างตัวอู๋กวิ้นชีเพื่อหวังให้นางลุกขึ้นใบหน้าของนางตอนนี้เปียกปอนไปด้วยน้ำตาที่อาบไหลริน เขาเช็ดมันออกด้วยใบหน้าที่นิ่งสายตาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่มีอยู่ในใจ

“หากวันนั้นเจ้าเลือกข้า ชีวิตเจ้าคงมิต้องมาทำเรื่องต่ำทรามเช่นนี้”