“ประหยัดกับของกินเนี่ยนะ”
“ของกินเนี่ยแหละตัวดีเสียตังหลายบาท”
“เป็นความคิดที่ไม่เข้าท่า ตัวเองกินเยอะจะตายแล้วต้องอดทนไม่ให้กินของอร่อยที่อยากกิน เธอทรมานตัวเองชัด ๆ”
“นายทำฉันไขว้เขวเลย ไม่คุยด้วยแล้ว”
“กินเยอะก็ออกกำลังกายสิ ไม่ใช่ห้ามกินของอร่อย” ผมพูดอย่างนี้เพราะเธอวีนแหลกเรื่องขนม ซึ่งของอร่อยของเพิร์ลล้วนเน้นแป้งไขมัน “ฉันเทรนให้ได้นะ”
“ตีกันตายก่อนพอดี”
“เธอมีฮูลาฮูปนี่เอามาหมุนบ้างหรือยัง”
“ยังไม่ว่าง”
“ข้ออ้างของคนหมุนไม่เป็นแต่โม้ว่าทำเป็น”
“ไม่ต้องเหลี่ยมใส่ค่ะ รู้ทันไม่คล้อยตามแน่นอน พอดีว่าเป็นคนยุไม่ขึ้นมีแค่ความสวยที่ขึ้นอยู่ได้”
“ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าเธอคงไม่เชื่อหรอก”
“...”
“ยังไงเธอก็เป็นคนพูดไม่จริงอยู่แล้ว”
“อ้าวโดนด่าเฉย”
“ยืนหน้าขาวให้ด่าทำไมล่ะ”
“หน้านกน่ะอย่ามั่นให้มันมากนัก”
“พูดแรงเพื่อ จี้ใจดำกันเกินไปไหม” ผมเดินประจันหน้ายัยอ้วนปากดีแหงนหน้ายักคิ้ว มาดิ ๆ “อย่าให้รู้นะว่าแอบชอบใครแล้วอกหักจะสมน้ำหน้าถวายหญ้าให้ควายกิน”
“ซอรี่นะเผอิญว่าไม่มี พอดีให้ใจเต็มร้อยกับคนทางไกลที่เซาท์โคเรียยะโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนอยู่แล้ว แค่มองหน้าหล่อ ๆโปรยรอยยิ้มหวานล้วนสุขทางใจ ไม่คิดอยากครอบครองให้เกิดความทุกข์ แม้จะรู้แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้”
ผมยกนิ้วโป้งไม่ได้แสดงถึงเยี่ยม โป้ง! ยัยอ้วนพูดจาร้ายกาจว่ะ เพิร์ลยกนิ้วโป้งแตะนิ้วของผมและพูดเสียงที่ฟังดูไม่ได้รู้สึกถึงการเยาะเย้ยถากถาง
“ขอส่งพลังให้เผื่อช่วยบรรเทาความทุกข์ รับพลังความแกร่งกล้าจากพี่ไปซะน้อง ด้วยคาถาแห่งมนต์ตราขอจงนำพาพ้นหุบเหวหุบเขาเหล่ากอ ห้วงน้ำโคลนตมห้วงลึกทะเลเค็มอย่าจมอย่าอกหักอย่ารักใครมากเท่าตัวเอง”
อ้วนแล้วพลังเยอะ :) ผมขอรับพลังนั้นมาก็แล้วกัน
กว่าจะถึงบทส่งกำลังใจกันนั้นต้องด่ากันมาก่อน
เธอปากดี ผมปากร้าย เราพูดจาร้ายๆ ใส่กัน
เพราะเธอคือเพื่อนข้างบ้าน เพื่อนร่วมอาคารเรียน เพื่อนร่วมโลก
โลกนี้ทีเดียวพอ
เพื่อนร่วมอาคารตอนมัธยม เพื่อนที่ใช้ที่ส่วนรวมของมหาลัย เพื่อนบ้านที่แอบรักเพื่อนสนิทของฉันที่เริ่มต้นจากความชอบ หลงใหล จมปลักสู่การจมดิ่ง มองไม่เห็นหนทางพ้นห้วงทะเลทว่าวันหนึ่งคลื่นกลับซัดเขาเกยตื้นพัดพาคำถามให้ฉัน
คิดว่าเราจะคบคนที่เคยแอบชอบเพื่อนสนิทของเราได้ปะ
Guest
