เสน่ห์หากลางหัวใจ

“ไม่ต้องใส่อะไร นอนกอดกันแบบเนื้อแนบเนื้ออย่างนี้แหละ รู้สึกอบอุ่นกว่าใส่เสื้อเป็นไหน ๆ” เขาจับเสื้อกับกางเกงคนร่วมเตียงโยนลงไปกองกับพื้นห้อง “เห็นด้วยหรือเปล่า” ต้นกล้าแกล้งถามหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเฝ้ารอเธอมาถึงเก้าปี ทุกวันเขาอยู่อย่างไร้คำตอบว่าเธอจะกลับมาหาหรือไม่ หัวใจค่อย ๆ ด้านชาไร้ความรู้สึกเหมือนก้อนหินที่ผ่านร้อนหนาวมาเนิ่นนาน จนดูเหมือนว่าตอนนี้เขาเย็นชากับทุกสิ่งรอบตัวและอาจรวมถึงคนนอนข้าง ๆ ด้วยหรือเปล่าเขาแอบถามใจตัวเองอยู่เงียบ ๆ พร้อมกับรอฟังเสียงหวานที่เคยซึ้งถึงข้างในหัวใจทุกครั้งที่ได้คุยกัน แต่อีกฝ่ายกลับซุกตัวใต้ผ้าห่มสงวนคำพูดจนน่าแปลกใจ 

“ถ้าวันนี้เหนื่อยไว้คุยกันพรุ่งนี้ ผมว่าน่าจะสะดวกสำหรับคุณตอนนี้” 

ร่างกำยำใต้ผ้าห่มผืนหนาคลุมไว้แค่ท่อนล่างควานหาคนข้างกาย เขาลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อรู้ว่าบนเตียงไม่มีใครอื่น นอกจากความว่างเปล่า 

เมื่อวานเป็นอีกครั้งที่วีนาโทรหาเขาให้มาเจอ แล้วหายไปดื้อ ๆ ไม่บอกหรือพูดอะไร เขาควรจะชินกับพฤติกรรมแบบนั้นได้แล้ว มาหาแล้วจากไปชั่วข้ามคืน 

ความเงียบปกคลุมส่วนลึกในใจต้นกล้าทันที เมื่อความในใจที่มีต้องเก็บไว้เพราะผู้หญิงที่อยากให้ฟังหายตัวไปอยู่มุมไหนของโลกนี้ก็ไม่รู้ ต้นกล้าทำได้แค่ข่มใจไม่ให้เจ็บ พลางคิดในใจ วันนี้มีข่าวอะไรในแวดวงไฮโซให้ดูอีก เขาถามตัวเอง 

หน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กถูกเปิดออก ต้นกล้ามองภาพผู้หญิงที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเขาเมื่อคืนเดินควงผู้ชายอีกคนพร้อมประกาศข่าวดีเรื่องแต่งงานในอีกสามเดือนให้ทุกคนรอบตัวได้รับรู้