หนึ่งพันปีก่อนเกิดภัยพิบัติ เทพผู้ดูแลป่าหายสาบสูญ
ต่อมา ‘เซินหลิน’ เซียนตัวน้อยมารับหน้าที่ยิ่งใหญ่นี้แทน
เขามองลงไปบนป่าผืนใหญ่ รู้สึกว่าทุกอย่างสงบสุขดีแล้ว จึงอาศัยอยู่ในตำหนักเซียนบนยอดเขาอย่างสุขสบาย
ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นทุกหนแห่งในป่า หนังสือร้องเรียนสูงท่วมหัว
“ท่านเทพแห่งป่า จะแก้ปัญหาเหล่านี้เช่นไรดีขอรับ” เซียนรับใช้โอดครวญ
เซินหลินเคี้ยวแป้งรูปทรงดอกไม้อย่างเชื่องช้า ซดชาขมตัดกับรสหวาน
“เจ้าก็ส่งเรื่องต่อขึ้นไปบนสวรรค์เถิด” เซินหลินมีคำตอบเดียว
พลังน้อยนิดเช่นข้า จะไปทำอันใดได้ ลงไปต่อสู้กับเหล่าผู้เฒ่าของเผ่า ข้าคงพ่ายแพ้ราบคาบ
เซินหลินยังคงยึดมั่นคำเดิม หากมีเรื่องใหญ่โตอะไร ก็ให้เทพสวรรค์จัดการได้หรือไม่
เวลาผ่านไป ท้องฟ้าแปรปรวนมืดครึ้ม แท่นทัณฑ์สวรรค์ฟาดสายฟ้าใส่เซินหลิน
เขาร่วงหล่นจากตำหนักบนยอดเขาสูงสู่ป่าใหญ่ผืนนั้นที่เขาต้องดูแล
เมื่อลืมตาตื่น ก็พบว่าตนกลับกลายอยู่ในร่างสัตว์ป่าเสียแล้ว
เพื่อจะได้กลับไปใช้ชีวิตสงบสุขบนตำหนักอีกครั้ง เซินหลินต้องเวียนว่ายตายเกิด แก้ไขปัญหาแห่งเผ่าพันธ์ุ
ระหว่างนั้น เขาก็พบว่ามีบางอย่างแปลกๆ
เหตุใด ‘ฮุ่ยเหอ’ ผู้นี้จึงต้องตามข้ามาทุกครั้งด้วย
หรืออีกฝ่ายทำผิดต่อสวรรค์แล้วโดนสายฟ้าฟาดจนกระเด็นมาเกิดเช่นเดียวกับเขากัน
เซินหลินเม้มปาก กล่าวกับเขาตามตรง ‘ท่านหยุดตามมาเสียที ข้ากำลังรับเคราะห์อยู่เห็นหรือไม่’
คำเตือน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
NC เข้าโคมม่านมุ้งศีลธรรม
Guest
