“แกมาทำไม! มาเยาะเย้ยฉันหรือไง สะใจแกแล้วสิ”
“ใช่แล้ว ฉันนะสะใจมาก! กับคนที่ทำร้ายครอบครัวที่ฉันรัก ฉันอยากสาปส่งแช่งชักหักกระดูกเธอให้ทุกข์ทรมานไม่ได้ผุดได้เกิด”
ร่างของคนตัวเล็กยืนขึ้นเชิดหน้ามองคนที่นั่งต่ำกว่า โน้มตัวลงไปใกล้ก่อนริมฝีปากสีชมพูจะขยับ เพื่อบอกลาครั้งสุดท้าย เพราะเธอจะไม่มาที่นี่จะไม่ได้เจอกันอีก เนื่องจากการาวีถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต
“จงรับกรรมอันน่าเวทนาเพราะทางที่เธอเลือกซะ ต่อไปก็ขอให้อย่าได้พบได้เจอกันอีกไม่ว่าจะชาติพบใดก็ตาม เพราะฉันอาจจองเวรไม่ให้เธอได้เจอะเจอกับความสุขความสมหวังในชีวิต”
