ระลึก

ความทรงจำหากนึกย้อนกลับไป คนเราจะจำได้ล่าสุดคือเมื่อไหร่ สำหรับผมมากสุดคือ 5 วัน เเล้วคุณล่ะ? 

มีบางอย่างเกิดขึ้นกับผมระหว่างที่ทำงาน ทำให้ความทรงจำผมมีปัญหาตั้งเเต่นั้นมาชีวิตผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป  

"ช่วยด้วย!!" เสียงผู้คนร้องตะโกนเสียงดังมาจากทุกทิศทาง บางคนก็วิ่งออกจากที่เกิดเหตุอย่างทุลักทุเล  

"มีเหตุเพลิงไหม้โกดังเเถบชายฝั่ง....ขอทีมเเพทย์สนับสนุนทีเกิดเหตุด้วย เปลี่ยน" เสียงวิทยุเเจ้งเหตุไปยังกู้ภัยที่อยู่ใกล้ที่สุดให้มาช่วยเหลือ หลายคนหนีตายออกมา เเต่ไม่ใช่ผม.. 

ผมยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟที่กำลังมอดไหม้ เบื้องหน้ามีชายปริศนาที่มีผ้าปิดหน้าจ้องมองมาที่ผมเเละเล็งปืนมาทางผม เราทั้งสองคนบาดเจ็บจากการต่อสู้อยู่เเล้ว ต่อให้ผมวิ่งออกไปก็คงไม่ทัน คงไม่รอดจากตรงนี้เเล้วยังไงซะก็ต้องตายอยู่ดี

ปัง!!!

"เฮือก!!" ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนตัวเอง หายใจถี่หอบเหงื่อเเตกพลั่ก คอเเห้งผาด ความจริงผมฝันเเบบนี้มาหลายครั้งมากเเต่ก็ไม่ชินซักที มันเคยเกิดขึ้นกับผมจริงเเต่นั่นผมก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่ดี จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นเเพทย์ทหารประจำกองเรือรบที่ตอนนี้อยู่กลางทะเล

ผมพยายามนึกเเล้วเเต่นึกยังไงก็ไม่นึกไม่ออกอยู่ดี พลันจะเลิกคิดเรื่องที่ตัวเองจำอะไรไม่ได้เเล้ว สายตาเจ้ากรรมผมหันไปเจอกับเพื่อนรูมเมทที่ออกจากห้องน้ำมาเสื้อผ้าไม่ได้ใส่ซักชิ้น ยืนเปลือยมองผมทำตาปริบๆ

"อ๊ากกกก!!!!"