เฮียครับ...ผมไม่ใช่ลูกแมว

ไรท์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่อง ‘เฮียฮะผมไม่ใช่ลูกแมว’ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายเรื่องแรกที่ไรท์แต่งและได้ทำออกมาเป็น E-Book

ตลอดระยะเวลาในการแต่งเรื่องนี้ มีการปรับเนื้อหาจากที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก เพราะอยากให้นิยายวายเรื่องแรก ไม่ ดิบ โหด เถื่อน เกินไป จึงปรับเนื้อหาให้มีความสดใสมากขึ้น

ถึงแม้อาจจะมีการอัพช้าไปบ้างเพราะติดปัญหาหลาย ๆ อย่าง แต่สุดท้ายไรท์ก็ดีใจมาก ๆ ที่เรื่องนี้จบลงไปได้ด้วยดี และไรท์ก็ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านอีกครั้งนะคะ ที่สละเวลามาอ่านและติดตามเรื่องนี้จนถึงตอนจบ อาจจะมีถูกใจหรือไม่ถูกใจใครไปบ้างทางไรท์ก็ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ จะพยายามนำทุกคำแนะนำไปแก้ไขค่ะ สุดท้ายนี้อยากจะขอบพระคุณผู้ที่คอยซัพพอร์ตและซื้อ E-Book เรื่องนี้มาก ๆ ยังไงช่วยติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ในเรื่องต่อ ๆ ไปด้วยนะคะ^^

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

สินสมุทร เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ เพราะพ่ออยากให้ผมแข็งแกร่งเหมือนสินสมุทร แต่แม่กลับเรียกผมว่า น้องซิน ที่มาจากซินเดอเรล่า 

ใช่ครับ แม่ผมอยากได้ลูกสาว แต่ผมดันออกมา เป็นลูกชาย สมใจพ่อ แต่ ไม่ถูกใจแม่ 

พ่อผมมีอาชีพ ต่อยมวย จึงไม่ค่อยได้ดูแลผม ชีวิตในวัยเด็กของผม จึงอยู่กับแม่ แล้วก็เป็นอย่างที่ ทุกคนคิด ผมอ่อนโยน บอบบาง อย่างที่แม่อยากให้เป็น จนกระทั่ง พ่อกับแม่เลิกกัน แล้วผม ดันเลือก อยู่กับพ่อ 

จากน้องซินของแม่ ต้องกลายไป ไอ้สินของพ่อ โถ่ถัง จากที่เคยนั่งเล่นตุ๊กตา กลับต้องมา ซ้อมมวย 

เรื่องมันไม่มีอะไรแย่มากไปกว่านี้ ถ้าพ่อไม่ไป ติดหนี้ พนันมวย แล้วขายผม ให้กับ มาเฟีย เจ้าของค่ายมวย ที่ โหดยังกับเสือ 

ยอดเพชร เจ้าของค่ายมวยสุดหล่อ ที่ดูแลระบบรักษาความปลอดภัย ให้กับบริษัทใหญ่หลายแห่ง แต่สิ่งที่สินสมุทรมองเห็น เขาคือจอมวายร้าย ที่ดูไม่น่าปลอดภัยมากที่สุด เขาจ้างให้สินสมุทร ทำงานใช้หนี้ โดยมีแผนการ แก้แค้น ที่อยากจะเอาคืน แต่ ชีวิตของสิน มันก็ดูน่าสงสาร จนเขา แก้แค้น ไม่ลง 

ความรู้สึก ที่อยากแก้แค้นก็ยังอยู่ แต่ลูกแมวตัวนี้ มันก็ดูน่าสงสารเหลือเกิน 

ท่องไว้ไอ้เสือ อย่าได้ใจอ่อน แต่พอเห็นหน้าไอ้ลูกแมวทีไร 

ใจเสือ มันก็ แทบจะกลายเป็นทาสแมวทุกที 

ยอดเพชรมองตุ๊กตาผ้าแมวแสนน่าเกลียดนั้นเหมือนทุกครั้งที่เขาคิดถึง คนที่เย็บให้ 

ตุ๊กตาทำมือเนื้อผ้าหยาบ หน้าตาอัปลักษณ์ ดูไม่คล้ายแมวสักเท่าไหร่นัก หากนำไปให้ใคร ก็คงถูกปาทิ้ง เพราะน่าเกลียดเกินเก็บไว้ แต่ตุ๊กตาแมวตัวนี้ มันมีคุณค่าทางจิตใจกับเขามากเหลือเกิน ทุกครั้งที่เขาเหนื่อย ท้อแท้ สิ้นหวัง หมดกำลังใจ เพียงแค่ได้กอดตุ๊กตาตัวนี้ เขาก็จะรู้สึก สงบ สบายใจ เวลานี้ เขาเหมือนเด็กน้อย ที่ติดตุ๊กตาเน่า ๆ 

ตลอดเวลาที่ เจ้าของแมวตัวนี้ จากเขาไป เขากลายเป็นคนที่ นิ่งเสียยิ่งกว่านิ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉย เวลานี้ ยิ่งดู ไร้อารมณ์มากกว่าเดิม ท่ายืนนิ่งสงบ แต่สายตาไม่ได้สงบตามท่าที คนที่เดินผ่านไป ผ่านมา เริ่มมอง ชายฉกรรจ์ ร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานชายไทย บางคนหันมามอง และยิ้มให้เขาอย่างนอบน้อม และหลายคน เลือกที่จะเดินหนี ไม่เข้าใกล้จะดีที่สุด 

คำเตือน 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น 

บุคคล สถานที่ไม่มีอยู่จริง 

มีการใช้ภาษาที่ผิดหลักไวยากรณ์ รูปประโยคที่รุนแรง เป็นภาษาปากจึงไม่สุภาพ 

เพื่อความสนุกในการอ่านและความต่อเนื่องทางอารมณ์ ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาลบแต่อย่างใด 

หากผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้