มาเฟียคลั่งรัก

ภูตะวัน บูรานนท์ไพศาล : อายุ 27 ปี หนุ่มหล่อ หน้าตาดี CEO แห่งบูรนนท์กรุ๊ป บริษัทอสังริมทรัพย์ยักใหญ่ของประเทศเพื่อบังหน้าแต่เบื้องหลังเขาคือมาเฟียร้าย

วนิดา พึ่งเติมทรัพย์ : อายุ 22ปี หญิงสาว หน้าตาสะสวย นักศึกษาจบใหม่

บทนำ

หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสง ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามายังห้องพักสุดหรู หญิงสาวรู้สึกมึนหัวอย่างหนัก คิ้วบางเริ่มขมวดเข้ากันพลางครุ่นคิดเมื่อเห็นภายในห้องไม่คุ้นตาเอาสะเลย ร่างเล็กพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่กลับต้องรู้สึกเจ็บปวดราวร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆตรงกายกายสาว พลันสายตาของคนร่างเล็กก็ปะทะเข้ากับร่างกายกำยำของผู้ชายนิรนาม ร่างกายเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำหน้าหันหลังให้กับเธอบนที่นอนด้วยท่างทางที่สบาย หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากใบหน้าซีดเผือด ดวงใจน้อยๆของเธอแทบจะหยุดเต้นในทันทีที่เห็นสภาพของตัวเองกับเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอและชายแปลกหน้า ดูจาสภาพห้องที่เละไม่เป็นท่าแล้วนึกว่าเกิดสงครามโลก เสื้อผ้ากระจัดกระจายตั้งแต่หน้าประตู โซฟา พื้นห้อง

‘ ผู้ชายนิรนามที่เธอไม่รู้จักชื่อ หรือแม้แต่ใบหน้าในตอนนี้ ‘

เรื่องนี่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เธอเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน พอเหล้าเข้าปากหน่อยไม่ได้เลย ความร่านก็ออก ถึงเธอจะดูเป็นคนแรงๆ แรดๆ แต่เธอก็ไม่เคยเสียความบริสุทธิ์ ให้ใครมาก่อน เธอไม่น่าจะเมามากจนถึงขั้นขาดสติอย่างนี้เลย เธอจำได้ว่าเพื่อนชวนมาฉลองเรียนจบมีการดื่มกันหนักพอสมควร เพื่อนในกลุ่มส่งแก้วเหล้าให้เธอ พอเธอรับแก้วเหล้ามาจากมือเพื่อนหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้ พอตื่นมาก็มานอนอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แม้จะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เธอต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หญิงสาวกัดปากเพื่อข่มความเจ็บค่อยๆฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตัว ก่อนจะรีบแต่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว แม้จะเจ็บตรงกลางกายสาวเพียงใดเธอต้องออกจากที่นี่ เธอไม่ใช่นางเอกที่จะเนียกร้องให้ใครมารับผิดชอบ เธอไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เขาดูต่างหน้า ชายแปลกหน้าตามตัวได้ พอเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเจอกับผู้ชายชุดดำ ที่ยืนไม่ไกลจากเธอจึงต้องเดินให้ปกติที่สุด

“ เดี๋ยวก่อนครับ “

“ คะ?”

“ นายอนุญาติให้กลับแล้วเหรอครับ “

“ อะ..อ่อค่ะ..(ชายชุดดำทั้งสองหันมองหน้ากัน) นี่ไงค่ะเงินที่นายของพวกคุณจ่ายให้กับฉัน “ หญิงสาวจำเป็นต้องโกหกและหยิบเงินของออกมาให้ชายชุดดำดู

“ ให้พวกผมไปส่งไหมครับ “

“ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันให้เพื่อนมารับแล้ว “ หญิงสาวรีบสาวเท้าเดินออกจากตรงนั้น ก่อนจะกดลิฟต์ลงชั้นล่างสุดทันที

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นล่างเธอก็โบกแท๊กซี่กลับบ้าน ทันทีที่รถแท๊กซี่เคลื่อนออกมาเธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาหลังจากได้ออกจากคอนโดสุดหรูใจกลางเมืองแห่งนี่ พลางนึกคิดว่าเธอมาอยู่ในห้องกับชายแปลกหน้าคนนั้นได้อย่างไรแถมยังได้..ดูจากร่องรอยบนตัวเธอ

คล้อยของหญิงสาวไม่นาน มาเฟียหนุ่มเจ้าสำราญก็รู้สึกตัว มือวาดควานหาคนร่างเล็กที่เมื่อคืนเขาร่วมรักกับเธอหลายต่อหลายครั้งอีกทั้งเขาไม่ได้ป้องกัน บัดนนี้กลับแต่ความว่างเปล่า มาเฟียหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

‘ หล่อนหายไปไหน ‘

มาเฟียหนุ่มรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบร้อยเก้าสิบ พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับรอยสีแดงจางๆสอง สามจุดบนที่นอน คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคราบอะไรไปไม่ได้นอกจากสาวพรมจรรย์ที่เขาเป็นคนทำมันขาดเองกับมือในค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนที่ผ่านมา แม้เจ้าตัวจะไม่ประสีประสากับเรื่องพวกนี้ แต่กลับทำให้มาเฟียหนุ่มไม่อาจลืมทุกสัมผัสที่เร่าร้อนที่มีกับหญิงสาวเมื่อคืน ชายหนุ่มรีบเดินไปเดินลิ้นชักข้างหัวเตียง มันไม่ได้ใช้งานสักชิ้น

“ บ้าชิบ “ เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย แล้วเจ้าหล่อนที่โดนศึกหนักขนาดนั้นทำไมยังลุกไหว

มาเฟียหนุ่มเดินเดินสำรวจทุกซออทุกมุมของห้องแต่กลับพบแต่ความเงียบงันไร้เงาของเธอ เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่เธอไม่เรียกร้องให้เขารับผิดชอบ แต่เธอกลับชิ่งหนีเขาหายเข้ากลีบเมฆก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นๆคงร้องไห้ฟูมฟายให้เขารับผิดชอบ แต่หญิงสาวกลับหนีเขาไปเสียดื้อๆอย่างนั้น

มาเฟียยอมรับว่าบทรักในค่ำคืนที่ผ่านมันพิเศษกว่าทุกคืนเป็นไหนๆที่เขาเคยมีมาจนเขาไม่อยากจะให้มันจบลง เขาถูกเธอรีดน้ำแทบหมดตัว มาเฟียหนุมจดจำใบหน้าหวานและ กลิ่นกายที่หอมอ่อนๆเป็นเอกลักษณ์ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเธอแม้แต่ชื่อ เขาได้แต่หวังว่าจะได้พบกับเธออีกครั้งในเร็ววัน…