เผลอใจรักนายวิศวะ

"ว่าไงพะแพง...ยังไม่กลับบ้านหรอ?"

"ยังค่ะ...หนูกำลังนั่งเฝ้ากระเป๋าให้เพื่อนอยู่"

"ทำตัวเป็นหมาต้องมาคอยนั่งเฝ้าสมบัติให้คนอื่น..." เชนบ่นลอยๆ ใส่คนน่ารักที่นั่งข้างๆ

"ชิ!!...ถ้ารวมกับในปากของนายด้วย ตอนนี้ฉันก็คิดว่าที่นี่คงมีหมาหลายตัวอยู่"  พะแพงทำหน้าเบ้ เบะปากใส่เชน

......................

"ไปห้องพี่ไหม?"

"หืม!...ไหนบอกว่าจะมาส่งฉันที่หอไง?"

" ก็หอพักของพี่มันถึงก่อนพะแพงนี่นา..."

" ไม่ไปค่ะอย่ามาเนียนนะพี่เชน"

"โธ่... อะไรคือไม่เนียน พี่แค่จะพาไปนั่งเล่นในห้องพี่เฉยๆจริงๆไม่คิดจะทำอะไร พะแพงเลยนะ..."

"งั้นสาบานให้ลูกเป็นตุ๊ดไหมล่ะคะ?"

"อุ้ย!...ไม่เอา!! พี่ไม่อยากให้ลูกของเราสองคนเป็นตุ๊ด!!"

นั่นไงฉันน่ะเกลียดความกระล่อน และแววตาของพี่เชนแบบนี้จริงๆเลย

"หยุดคิดเลยนะคะ พวกนิสัยเอะอะ ลากเข้าห้องลากขึ้นเตียงเนี่ย!!...ใช้ไม่ได้กับพะแพงหรอกค่ะ!!..."

เชน ชนกภัทร อายุ 21 ปี

คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา ปี 3

"ถ้าคุณกำลังมองหาหนุ่มวิศวะหล่อรวย ลุคแบดบอย มีรถหรูขับ แถมเป็นเจ้าของไนท์คลับ ที่เปลี่ยนสาวควงไม่ซ้ำหน้า เชิญป้ายอื่นครับ...ผมก็มันแค่วิศวะคนจนที่ มีแค่มอ'ไซย์เก่าๆ กับเงินติดอยู่ในบัญชีไม่ถึง 500 กับหน้าหล่อๆ แถมนิสัยดี อ่ะสนมั้ย?"

พะแพง พีรดา อายุ 19 ปี

คณะคหกรรมศาสตร์ สาขาคหกรรมศาสตร์ศึกษา ปี 1

วิศวะกรในมหา'ลัยที่ฉันเคยวาดฝันไว้ตามในนิยายเป็นอันต้องสะดุด เมื่อวันหนึ่งได้เจอกับวิศวะตัวจริงในรั้วมหา'ลัย คำว่าหล่อ รวย สุภาพ ขาวตี๋ไม่มีที่นี่ค่ะ เพราะที่นี่มีแต่ โหด ดิบ เถื่อน ถึงจะมีคำว่าหล่อพ่วงท้ายก็เถอะแต่ยังไงๆฉันไม่ชอบอยู่ดี