ไม้ดัด

ผมชื่อฉมา เป็นลูกคนกลาง ที่เขาว่าเป็นเด็กวันพุธ เป็นเด็กมีปัญหานั่นแหละครับ แต่ผมดีใจที่ผมเกิดมาเป็นลูกคนกลางจริงๆ เพราะผมไม่ค่อยมีปัญหาอะไรกับพ่อแม่และปู่ อันเนื่องมาจากผมเป็นลูกคนกลางที่ไม่มีใครเอาใจใส่ ถ้าผมเป็นลูกคนอื่นๆ ผมอาจจะบ้าไปเสียก่อน 

ทุกคนในบ้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกผู้ใหญ่ไม่ค่อยจะนึกถึงผม ในบางครั้งเขาก็ลืมไปว่ามีผมอยู่ในบ้านเสียด้วยซ้ำไป นอกจากเวลาที่ปู่กําลังทําต้นไม้อยู่และผมป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ นั้น ท่านจะเรียกให้ผมเข้าไปช่วย 

ผมเรียกต้นไม้ที่ท่านประจงแต่งว่าบอนไซ และถูกดุทุกครั้งที่เรียกอย่างนั้น 

“เขาเรียกว่าไม้ดัด ดัดให้มันเป็นรูปทรงที่เราชอบ ให้มันเตี้ย เป็นไม้กระถาง มะขาม ตะโก ไทร พิกุล ดัดได้ทั้งนั้น ไม่ใช่บอนไซ มันภาษาญี่ปุ่น ปู่ไม่ได้ทําบอนไซ นี่ทําไม้ดัดตําราไทยแท้แต่โบราณ” ปู่ของผมท่านขุนวิสุทธิ์จะพรรณนาถึงตําราและวิธีดัดต้นไม้ของท่านให้ผมฟัง ซ้ำซากน่าเบื่อ ผมนั่งทําท่าฟังแต่จริงๆ แล้วไม่ได้ฟัง ผมเก่งมากเรื่องทําหน้าตาเฉย ก้มหน้ามองพื้นอย่างมีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ แต่ใจผม สมองผม หรือเรียกให้เพราะๆ ก็ว่าจินตนาการของผมน่ะเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว