บ่วง(ไร้)หัวใจ

"คุณภูคะ เจนท้อง" คำพูดของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำเอาภูวดลนิ่งค้างไปหลายนาที

"เธอว่าอะไรนะ?" เขาถามย้ำ เผื่อว่าตนเองอาจจะฟังผิด

"เจนท้องค่ะ"

"เธออย่ามาล้อฉันเล่นด้วยเรื่องแบบนี้นะเจนจิรา ฉันไม่ตลกกับเธอ" น้ำเสียงเริ่มที่จะแข็งขึ้น จนคนที่รวบรวมความกล้าอยู่หลายวันกับการบอกเรื่องสำคัญถึงกับตัวสั่นงกๆ

"เจนไม่ได้ล้อเล่นค่ะ เจนพูดจริงๆ" เธอยืนยันคำพูดโดยการยื่นแท่งพลาสติกสีขาวที่มีขีดสีแดงสองขีดไปตรงหน้าเขา

ภูวดลมองของที่อยู่ในมือสั่นๆ นั่นอย่างโกรธจัด ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ตนร่วมหลับนอนด้วยมาเป็นปีจะกล้าใช้วิธีสกปรกๆ แบบนี้ในการจับเขา

"ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองท้องแบบนี้ เธอก็รู้ว่าฉันไม่อยากมีลูก ที่ผ่านมาฉันว่าฉันก็แสดงออกอย่างชัดเจนแล้วนะว่าไม่ได้จริงจังอะไร"

คำว่าไม่จริงจังอะไรของเขาเปรียบเสมือนการเควี้ยงมีดแหลมๆ ปักลงกลางหัวใจของหญิงสาว เธอต้องสูดลมหายใจเข้าปอดอยู่หลายครั้งเพื่อกักกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลลงมาประจานความอ่อนแอ

เขาไม่เคยจริงจังกับเธอ แต่เธอกลับจริงจังกับเขา ไม่เคยมีสักวันที่จะไม่รัก แล้วทำไมเขาถึงได้ทำกับเธอแบบนี้.....

หากไม่ได้รักกันจริงตั้งแต่ทีแรก ก็ไม่น่าให้ความหวังหรือหลอกลวงกันแบบนี้เลย.....